بررسی فرصت های آموزشی و پتانسیل های توسعه ای در یادگیری کودکان دارای اختلالات حرکتی

کودکان دارای اختلالات حرکتی با چالش های منحصربه فردی در محیط های آموزشی مواجه هستند که فراتر از محدودیت های فیزیکی است که در توانایی فرد در انجام کارهای روزانه اختلال ایجاد می کند. امروزه آموزش، نقش تعیین کننده ای در سبک زندگی جمعیت کودکان دارای اختلال حرکتی دارد. آموزش این کودکان یکی از موضوعاتی است که مورد علاقه صاحب نظران رشته های مختلف ازجمله جامعه شناسی، روانشناسی و جمعیت شناسی و... قرارگرفته است. این مقاله با هدف واکاوی پتانسیل های توسعه ای و فرصت های موجود در نظام های آموزشی نوین، به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه می توان از طریق رویکردهای فراگیر، تکنولوژی های کمکی و بازطراحی محیط های یادگیری، فرآیند رشد شناختی و اجتماعی این کودکان را ارتقا بخشید. یافته های این پژوهش نشان می دهد که تغییر پارادایم از «مدل پزشکی» (تمرکز بر نقص) به «مدل اجتماعی» (تمرکز بر حذف موانع)، کلید اصلی شناسایی پتانسیل های نهفته در این گروه از کودکان است.

کلیدواژه ها:

اختلالات حرکتی ، آموزش فراگیر ، تکنولوژی های کمکی ، پتانسیل های توسعه ای ، عدالت آموزشی