بررسی سیستماتیک فناوری های نوین تصفیه آب و فاضلاب شهری و صنعتی با رویکرد ارتقاء تاب آوری در شرایط خشکسالی: از مبانی نظری تا کاربست عملیاتی در ایران

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 14

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CIMNH01_056

تاریخ نمایه سازی: 25 خرداد 1405

چکیده مقاله:

خشکسالی های مکرر و تشدید شونده در کنار برداشت بی رویه از منابع آب زیرزمینی، ایران را در زمره کشورهای با تنش شدید آبی قرار داده است. شیوه های متعارف تصفیه آب و فاضلاب به دلیل مصرف انرژی بالا (۰.۳–۱.۲ کیلووات ساعت بر مترمکعب)، راندمان محدود در حذف آلاینده های نوظهور و تولید حجم زیاد لجن (۰.۲۳–۰.۳۵ کیلوگرم جامدات فرار بر کیلوگرم COD حذف شده)، پاسخگوی نیاز به بازچرخانی حداکثری آب در شرایط کم آبی نیستند [۳, ۳۲]. این مقاله با هدف تحلیل پیشرفت های دهه اخیر (۲۰۱۴–۲۰۲۵) در فناوری های نوین تصفیه آب و فاضلاب شهری و صنعتی تدوین شده است. فناوری های بررسی شده در چهار خوشه اصلی طبقه بندی شدند: (۱) بیوراکتورهای غشایی پیشرفته (شامل AnMBR، MABR، eMBR و AnEMBR)؛ (۲) فرآیندهای اکسیداسیون پیشرفته (الکترو پروکسون، فوتو فنتون، فوتوکاتالیست های نسل جدید و فرآیندهای ترکیبی)؛ (۳) سامانه های طبیعت بنیان (تالاب های مصنوعی هیبرید، سامانه های شناور و راهکارهای تلفیقی)؛ (۴) فناوری های نمک زدایی و تخلیه صفر مایع (تبخیر خورشیدی جهتی، کریستالیزاسیون الکترودیالیزی، MLD و فرآیندهای هیبرید غشایی-حرارتی). نتایج نشان می دهد که فناوری AnMBR با قابلیت بازیابی انرژی (موازنه انرژی مثبت در اقلیم های گرمسیری، بازده حذف COD بالای ۹۰-۹۵درصد) و تالاب های مصنوعی هیبرید با هزینه عملیاتی بسیار پایین، بیشترین سازگاری را با شرایط اقلیمی و اقتصادی ایران دارند [۳۰, ۱۷]. در سطح جهانی، کشورهای پیشرو مانند استرالیا با اجرای برنامه های ملی بازچرخانی آب (آب بازیافتی تامین کننده بیش از ۴۰درصد نیاز غیرشرب در برخی شهرها)، سنگاپور با فناوری NEWater، و کشورهای حاشیه خلیج فارس با بهره برداری از تالاب های مصنوعی در مقیاس شهری (مشاهده موردی عربستان سعودی با ظرفیت ۱۶ هزار مترمکعب در روز [۳۱])، مسیر موفقیت آمیزی را ترسیم کرده اند. همچنین پیاده سازی سامانه های فتوولتائیک شناور بر روی مخازن سدها در ایران (مطالعه موردی دریاچه چاه نیمه سیستان و بلوچستان) می تواند ضمن جلوگیری از تبخیر سالانه بخش قابل توجهی از ذخایر آبی، بخشی از نیاز انرژی تاسیسات تصفیه را تامین نماید [۱۰, ۲۳]. با این حال، موانعی نظیر نبود چارچوب نظارتی منسجم برای کیفیت آب بازیافتی، هزینه سرمایه گذاری اولیه بالا در برخی فناوری ها، کمبود تخصص فنی و مقاومت اجتماعی ناشی از نگرانی های بهداشتی، همچنان چالش های اصلی پیاده سازی در ایران هستند.

نویسندگان

لیلا صاعدی

استادیار، گروه شیمی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

نیما راسخ صالح

استادیار، گروه مهندسی مکانیک و هوافضا، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران