بازاندیشی سیاست های شهرسازی در مواجهه با گسترش سکونت گاه های غیررسمی و مخاطرات طبیعی

گسترش سکونت گاه های غیررسمی در کنار افزایش فراوانی و شدت مخاطرات طبیعی ناشی از تغییرات اقلیمی، یکی از چالش های بحرانی شهرسازی معاصر است. این مقاله با بررسی ۳۰ مطالعه برجسته بین المللی، به تحلیل انتقادی سیاست های شهرسازی موجود و ارائه چارچوبی نوین برای مدیریت یکپارچه این دو پدیده می پردازد. یافته های اصلی نشان می دهند که رویکردهای سنتی شهرسازی که بر اخراج، نادیده گیری یا مداخلات تک بعدی متمرکزند، نه تنها ناکارآمدند، بلکه آسیب پذیری را تشدید می کنند. در مقابل، سیاست های موفق بر سه محور استوارند: مشارکت واقعی جوامع محلی، یکپارچگی سیاست های کاهش ریسک بلایا با برنامه ریزی شهری و انعطاف پذیری نهادی برای پاسخگویی به واقعیت های پیچیده سکونت گاه های غیررسمی. این مقاله استدلال می کند که بازاندیشی بنیادین در سیاست های شهرسازی مستلزم گذار از پارادایم کنترل و حذف به پارادایم شناخت، مشارکت و تاب آوری است.

کلیدواژه ها:

سکونت گاه های غیررسمی ، مخاطرات طبیعی ، آسیب پذیری ، تاب آوری شهری