تاثیر هوشمندسازی مدارس بر کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

در عصر دیجیتال، نظام های آموزشی به سمت ادغام عمیق فناوری ها حرکت کرده اند. هوشمندسازی مدارس، فراتر از تجهیز سخت افزاری، به معنای بازآفرینی زیرساخت ها و فرآیندهای تربیتی با اتکا به ابزارهای تعاملی، داده محور و پلتفرم های هوشمند است. با وجود سرمایه گذاری های قابل توجه در این حوزه، شواهد تجربی در مورد تاثیر مستقیم و کمی این مداخلات بر دو رکن اساسی آموزش یعنی کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان هنوز نیازمند جمع بندی و تحلیل دقیق است. عدم تفکیک بین «استفاده از ابزار» و «تغییر کیفی فرآیند»، خلا اصلی این تحقیقات محسوب می شود. اهمیت و ضرورت تحقیق افزایش کیفیت یادگیری مستلزم گذر از آموزش یک سویه به مدل های فعال و مشارکتی است که فناوری های هوشمند آن را تسهیل می کنند. این تحقیق به دلیل فراهم آوردن مستندات علمی قوی برای تصمیم گیران آموزشی در خصوص سرمایه گذاری های آتی و طراحی برنامه های درسی مبتنی بر فناوری، از اهمیت بالایی برخوردار است. همچنین، این مطالعه نشان می دهد که آیا هوشمندسازی می تواند شکاف های عملکردی موجود بین دانش آموزان را کاهش دهد یا خیر. هدف اصلی هدف این پژوهش، سنجش میزان و نحوه تاثیرگذاری مولفه های کلیدی هوشمندسازی مدارس (مانند استفاده از محتوای چندرسانه ای تعاملی، سیستم های بازخورد فوری و پلتفرم های ارزیابی آنلاین) بر بهبود کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری و ارتقای معنادار نتایج عملکرد تحصیلی دانش آموزان در مقطع متوسطه است. روش تحقیق پژوهش حاضر از نوع توصیفی–تحلیلی با رویکرد مرور نظام مند اسناد است. نتایج یافته ها نشان می دهد که هوشمندسازی در صورت ادغام صحیح با برنامه درسی و آموزش کافی معلمان، تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش انگیزش درونی دانش آموزان و توسعه مهارت های تفکر انتقادی دارد. با این حال، شواهد در مورد تاثیر مستقیم و کوتاه مدت بر نمرات آزمون های استاندارد کمتر قاطع بوده و اغلب نیازمند گذشت زمان برای مشاهده تغییرات پایدار است. بنابراین مدارس با ایجاد بسترهای مورد نیاز جهت هوشمندسازی کلاس ها می توانند از مزایای این روش آموزش استفاده نمایند.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی مدارس ، کیفیت یاددهی–یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، مرور نظام مند ، فناوری های آموزشی