نقش معلم در عصر فناوری

هدف از این پژوهش، تبیین نقش های متحول شده و صلاحیت های نوظهور معلم در عصر شتابان فناوری است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی-پیمایشی تعریف شده است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان در مقاطع آموزشی کشور و متخصصان حوزه فناوری آموزشی بودند. داده های پژوهش با استفاده از روش کتابخانه ای-سندی و سپس میدانی از طریق پرسشنامه محقق ساخته جمع آوری شدند. برای تجزیه و تحلیل داده ها، علاوه بر آمار توصیفی، از تکنیک های آمار استنباطی شامل آزمون های t تک نمونه ای و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) به منظور آزمون الگوی روابط پیچیده میان متغیرهای فناورانه و پداگوژیک استفاده شد. نتایج تحلیل ها دلالت بر یک دگردیسی سه گانه در نقش معلم داشت: اول، شیفت از انتقال دهنده دانش به کیوریتور و تسهیل گر هوشمند یادگیری (Diane J. Tracey و Daniel H. Tracey، ۲۰۲۲)؛ دوم، ضرورت دستیابی به صلاحیت های فناورانه عمیق شامل ادغام داده های یادگیری و استفاده اخلاقی از هوش مصنوعی؛ و سوم، تاکید بر نقش غیرقابل اتوماسیون معلم به عنوان مرجع اخلاقی و پرورش دهنده توانمندی های انسانی از قبیل هوش هیجانی، خلاقیت و تفکر نقادانه (حسین رحیمی و مریم نظری، ۱۴۰۰). در نتیجه، معلم عصر فناوری باید به یک “استاد ترکیبی” تبدیل شود که فناوری را به عنوان ابزاری برای تقویت اثرگذاری خود به کار می گیرد، نه عاملی برای جایگزینی نقش حیاتی و انسانی خود.

کلیدواژه ها:

نقش معلم ، عصر فناوری ، صلاحیت های فناورانه ، کیوریتوری محتوا ، یادگیری شخصی سازی شده ، مرجع اخلاقی