نقش بازی در شکل گیری مهارت های اجتماعی و شناختی دانش آموزان در دوره ابتدایی

بازی به عنوان یکی از بنیادی ترین فعالیت های دوران کودکی، نقشی اساسی در رشد همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا می کند. این فعالیت نه تنها وسیله ای برای سرگرمی و تخلیه هیجانات کودکان است، بلکه بستری غنی برای پرورش مهارت های اجتماعی و شناختی آنان فراهم می آورد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش بازی در شکل گیری مهارت های اجتماعی و شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. در این مقاله، بازی به عنوان یک ابزار آموزشی موثر مورد توجه قرار گرفته و تاثیر آن بر مولفه هایی نظیر همکاری، همدلی، حل مسئله، تفکر خلاق، توجه و حافظه بررسی شده است. شواهد پژوهشی نشان می دهد که بازی های هدفمند و آموزشی می توانند موجب بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان، افزایش توانایی برقراری ارتباط موثر با همسالان و معلمان، و تقویت فرآیندهای شناختی از جمله استدلال، تصمیم گیری و یادگیری عمیق شوند (قاسمی، ۱۴۰۰). همچنین، بازی به دانش آموزان کمک می کند تا از طریق تجربه های عملی و مشارکتی، مفاهیم انتزاعی را بهتر درک کرده و یادگیری معنادارتری را تجربه کنند (محمدی و رضایی، ۱۳۹۹). نتایج این مقاله نشان می دهد که ادغام بازی در برنامه های آموزشی دوره ابتدایی می تواند به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت آموزش و پرورش و رشد متوازن مهارت های اجتماعی و شناختی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد. در نهایت، توجه به بازی به عنوان یک رویکرد آموزشی نوین می تواند زمینه ساز پرورش نسلی خلاق، اجتماعی و توانمند در حل مسائل زندگی باشد.

کلیدواژه ها:

بازی ، مهارت های اجتماعی ، مهارت های شناختی ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری فعال