بررسی نقش تربیتی خانواده در نظام تربیت رسمی و عمومی از دیدگاه علم و دین

خانواده به عنوان یک محیط طبیعی تربیت ابعاد مختلف رشد کودک را تحت تاثیر و پایه گذاری سعادت فردی و اجتماعی است. علی رغم نقش خانواده در تربیت در حوزه تربیت، رسمی و عمومی این نقش با چالش هایی رو به روست. هدف تحقیق بررسی این موضوع است که آیا حکومت اسلامی که متولی تربیت رسمی و عمومی است به تداوم نقش تربیتی خانواده در دوره های مختلف تربیت رسمی و عمومی؛ معتقد است اگر پاسخ مثبت است پیش نیاز این ایفای نقش یا مشارکت چیست؟ حد و حدود و دستاوردهای آن کدام است؟ این پژوهش از نوع کیفی است. داده های اسنادی با استفاده از روش تحلیلی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. بررسی ها در حوزه دین و علم حاکی است که هم حکومت اسلامی و هم صاحب نظران حوزه های علمی از جمله روان شناسان و جامعه شناسان و روان شناسان اجتماعی، تداوم نقش تربیتی خانواده را در نظام تربیت رسمی و عمومی مطرح و ضروری دانسته اند. پیش نیاز این، هر دو حوزه تداوم نقش را "اعتماد" و حد و حدود آن را "مشارکت در سیاست گذاری" و "اجرای" و دستاوردهای آن را کنترل سلطه نامحدود دولت بر نظام تربیت رسمی و عمومی نسبت به عملکرد خود، تقویت حس مالکیت در خانواده ها، مضاعف شدن توانمندی خانواده نام برده اند.

کلیدواژه ها:

خانواده در اسلام ، نظام تربیت رسمی و عمومی ، خانواده و دانش جدید ، تعلیم و تربیت اسلامی