رابطه بین فناوری آموزشی و مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان در ارتقا یادگیری معنادار آنان

با گسترش فناوری های آموزشی و نقش روزافزون آن در فرآیند یادگیری، توانمندسازی مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان به یکی از محورهای اصلی تحقیقات تربیتی تبدیل شده است. فناوری آموزشی، شامل ابزارهای دیجیتال، نرم افزارهای یادگیری هوشمند، سامانه های مدیریت یادگیری و منابع آنلاین، فرصت های متنوعی برای تقویت خودتنظیمی فراهم می کند. بررسی ادبیات نشان می دهد که استفاده هوشمندانه از فناوری می تواند انگیزه، برنامه ریزی، مدیریت زمان و خودارزیابی دانش آموزان را بهبود بخشد و فضایی تعاملی و انعطاف پذیر برای یادگیری فراهم آورد. با این حال، موفقیت در این مسیر نیازمند طراحی آموزشی دقیق، پشتیبانی مستمر معلمان و آگاهی دانش آموزان از مهارت های خودتنظیمی است. مطالعات مروری نشان می دهند که فناوری نه تنها ابزار یادگیری بلکه محرکی برای توسعه مهارت های متاکوگنیتیو و خودمدیریتی دانش آموزان است و رابطه ای مثبت و معنادار بین بهره گیری از فناوری های آموزشی و رشد خودتنظیمی آنان وجود دارد. این بررسی همچنین به محدودیت ها و چالش های احتمالی، از جمله دسترسی نابرابر به فناوری، عدم آمادگی معلمان و اثرات منفی استفاده بیش از حد از ابزارهای دیجیتال اشاره دارد.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، خودتنظیمی ، مهارت های متاکوگنیتیو ، یادگیری دیجیتال ، مدیریت زمان