تحول آموزش سنتی با بهره گیری از هوش مصنوعی

تحول نظام های آموزشی از قالب سنتی به ساختارهای هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی، یکی از مهم ترین رویکردهای قرن بیست ویکم محسوب می شود. آموزش سنتی با وجود نقاط قوتی چون تعامل انسانی، نظم ساختاری و پرورش مهارت های اجتماعی، با محدودیت هایی نظیر عدم شخصی سازی و انعطاف پذیری پایین مواجه است. بیان مسئله این پژوهش بر ضرورت شناسایی و بهره گیری از ظرفیت های هوش مصنوعی برای رفع این محدودیت ها و ایجاد تعادل میان ارزش های آموزش سنتی و نوآوری فناورانه متمرکز است. هدف اصلی پژوهش، ارائه راهکارهای تلفیقی برای ارتقاء کیفیت و دسترسی آموزشی است؛ اهداف فرعی شامل شناسایی نقاط قوت و ضعف آموزش سنتی، ارزیابی قابلیت های هوش مصنوعی، تحلیل چالش ها و ارائه مدل اجرایی چندلایه می باشد. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. یافته ها نشان داد که مدل سه لایه ای (حضوری، هوشمند دیجیتال، ارتباطی) می تواند با رعایت اصول فرهنگی، تقویت زیرساخت ها و تدوین سیاست های اخلاقی، بیشترین کارایی را در پیاده سازی تلفیق آموزشی داشته باشد. نتیجه گیری تاکید دارد که اجرای تدریجی، آموزش معلمان، استفاده از پایلوت های آزمایشی و بومی سازی ابزارها، پیش شرط های موفقیت این گذار هستند.

کلیدواژه ها:

آموزش سنتی ، هوش مصنوعی ، یادگیری تلفیقی ، زیرساخت آموزشی ، سیاست گذاری آموزشی ، مدل اجرایی چندلایه