تاثیر سبک های تدریس معلمان بر عملکرد دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی و مدل سازی تاثیر سبک های تدریس معلمان (شامل سبک های رابطه گرا و وظیفه گرا) بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان با در نظر گرفتن نقش واسطه ای انگیزه تحصیلی و کیفیت رابطه معلم-دانش آموز بود. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) انجام پذیرفت. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه دوم (پایه های دهم تا دوازدهم) و معلمان آن ها در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۶ بود که از میان آن ها حداقل ۴۰۰ زوج معلم-دانش آموز با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای سنجش شامل مقیاس سبک تدریس (بر اساس Ghanizadeh & Jahedizadeh)، مقیاس انگیزه تحصیلی (AMS)، مقیاس کیفیت رابطه (Zhao et al.) و معدل کتبی نوبت آخر دانش آموزان به عنوان عملکرد تحصیلی بودند. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS انجام و نقش میانجی متغیرها از طریق روش بوت استراپ آزمون شد. نتایج نشان داد که برازش مدل ساختاری تایید شده است. یافته های کلیدی حاکی از آن است که سبک تدریس رابطه گرا، تاثیر مستقیم معناداری بر عملکرد تحصیلی ندارد، بلکه به صورت غیرمستقیم و مثبت از طریق تقویت انگیزه درونی و بهبود کیفیت رابطه معلم-دانش آموز بر عملکرد اثر می گذارد. در مقابل، سبک وظیفه گرای صرف، تاثیر غیرمستقیم منفی خود را با تضعیف انگیزه درونی دانش آموزان اعمال می کند. نتیجه گیری می شود که ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان، مستلزم حرکت از تمرکز صرف بر وظیفه گرایی به سمت اتخاذ استراتژی های حمایتی و رابطه گرا توسط معلمان است، زیرا مکانیسم های انگیزشی و رابطه ای، قلب این فرآیند بهبود هستند.

کلیدواژه ها:

سبک تدریس ، عملکرد دانش آموز ، انگیزه تحصیلی ، کیفیت رابطه معلم-دانش آموز ، مدل سازی معادلات ساختاری