بررسی رابطه خودکارآمدی معلمان و کیفیت تدریس

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی معلمان و کیفیت تدریس در مدارس ابتدایی انجام شد. خودکارآمدی به عنوان یکی از سازه های اساسی در نظریه شناختی اجتماعی، نقش مهمی در شکل گیری رفتارهای حرفه ای معلمان ایفا می کند و می تواند بر میزان تلاش، پشتکار، خلاقیت و کیفیت عملکرد آموزشی آنان اثرگذار باشد. روش پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان دوره ابتدایی شهر مورد مطالعه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آنان نمونه ای به روش تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خودکارآمدی معلمان و پرسشنامه کیفیت تدریس بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین خودکارآمدی معلمان و کیفیت تدریس رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۱/۰>P). همچنین مولفه های مدیریت کلاس، راهبردهای آموزشی و درگیرسازی دانش آموزان توانستند کیفیت تدریس را به طور معناداری پیش بینی کنند. نتایج حاکی از آن است که ارتقای باورهای خودکارآمدی معلمان می تواند به بهبود کیفیت فرایند یاددهی یادگیری منجر شود. بر این اساس، پیشنهاد می شود برنامه های توانمندسازی حرفه ای با تمرکز بر تقویت خودکارآمدی طراحی و اجرا گردد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، کیفیت تدریس ، معلمان ابتدایی ، باورهای حرفه ای ، اثربخشی آموزشی