بررسی تاثیر سبک های والدگری دیجیتال در عصر هوش مصنوعی

تحول شتابان فناوری و نفوذ هوش مصنوعی در زندگی روزمره، ساختار خانواده و نقش والدین در تربیت فرزندان را دگرگون ساخته است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سبک های والدگری دیجیتال بر ابعاد تربیتی، هیجانی و اخلاقی فرزندان در عصر هوش مصنوعی انجام شد و بر نقش میانجی سواد هوش مصنوعی والدین و خودنظم جویی دیجیتال تاکید دارد. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع، تحلیل محتوای کیفی و تحلیل مضمون برای استخراج مدل مفهومی بومی بود. یافته ها نشان دادند که چهار سبک والدگری دیجیتال شامل نظارتی، مشارکتی، اقتدارگرایانه و آزادمنشانه در میان خانواده ها شایع اند. والدینی با سواد بالاتر در حوزه ی هوش مصنوعی گرایش بیشتری به سبک مشارکتی دارند که این امر موجب افزایش خودنظم جویی و رفتار اخلاقی فرزندان در استفاده از فناوری می شود (r=۰.۵۷). همچنین تحلیل معادلات ساختاری نشان داد مدل پیشنهادی با برازش مطلوب (CFI=۰.۹۳, RMSEA=۰.۰۵) تایید می شود. در نتیجه، والدگری اثربخش در عصر هوش مصنوعی مستلزم گذار از اقتدار کنترلی به اقتدار دانایی محور و مشارکت تربیتی هوشمند است. این الگو می تواند بنیانی برای تربیت نسلی اخلاق مدار، خودتنظیم و هوشمند در جامعه ی دیجیتال آینده فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

والدگری دیجیتال ، هوش مصنوعی ، سواد هوش مصنوعی ، خودنظم جویی دیجیتال ، تربیت اخلاقی