بررسی تاثیر به کارگیری روش های نوین تدریس فعال (مشارکتی و مبتنی بر بازی) بر یادگیری و انگیزه تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های نوین تدریس فعال، شامل یادگیری مشارکتی و یادگیری مبتنی بر بازی، بر میزان یادگیری و انگیزه تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شد. با توجه به تحولات نظام آموزشی و ضرورت عبور از روش های سنتی و غیرفعال، این مطالعه به دنبال پاسخ به این پرسش بود که آیا جایگزینی الگوهای نوین تدریس می تواند منجر به بهبود شاخص های تحصیلی شود یا خیر. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع ابتدایی بود که از میان آن ها نمونه ای به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون های پیشرفت تحصیلی محقق ساخته و پرسشنامه انگیزه تحصیلی بود. روایی و پایایی ابزارها با استفاده از نظرات متخصصان و ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید. یافته های حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که استفاده از روش های تدریس مشارکتی و بازی محور تاثیر معناداری بر افزایش نمرات یادگیری و ارتقای سطح انگیزه تحصیلی دانش آموزان دارد. تحلیل ها حاکی از آن است که این روش ها با ایجاد محیطی تعاملی و لذت بخش، منجر به درگیری ذهنی عمیق تر دانش آموزان با محتوای آموزشی می شوند. در نهایت، بر اساس نتایج به دست آمده، پیشنهاد می شود که معلمان و برنامه ریزان آموزشی با تجهیز مدارس به ابزارهای کمک آموزشی و برگزاری دوره های ضمن خدمت، زمینه را برای پیاده سازی گسترده تر این الگوهای فعال فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، یادگیری مشارکتی ، یادگیری مبتنی بر بازی ، انگیزه تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، پیشرفت تحصیلی