بازاندیشی در روش های تدریس ادبیات فارسی: از حافظه محوری تا سواد ادبی خلاق (با تاکید بر نیازهای نسل دیجیتال و الزامات سند تحول بنیادین)

در دهه های اخیر، نظام های آموزشی با چالش های نوینی مواجه شده اند که یکی از محورهای اصلی آن ها، نیاز به بازاندیشی در شیوه های تدریس ادبیات فارسی است. روش های آموزش سنتی، با تکیه بر حفظ محوری و بازیابی اطلاعات، کمتر توانسته اند دانش آموزان را برای مواجهه با پیچیدگی های زبانی، فرهنگی و معنایی در جامعه اطلاعاتی آماده کنند. این مقاله با روش تحلیل اسنادی و مرور نظام مند ادبیات موضوع، به بررسی تحول رویکردها از حافظه محوری به سواد ادبی خلاق می پردازد و نیازهای نسل دیجیتال و الزامات سند تحول بنیادین آموزش وپرورش را در این مسیر بازخوانی می کند. یافته ها نشان می دهد که رویکردهای فعال، مشارکتی و مبتنی بر مهارت های تفکر انتقادی و خلاق، با اهداف سند تحول بنیادین همسوتر هستند و امکان ارتقای سواد ادبی در نسل دیجیتال را فراهم می کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات فارسی ، حافظه محوری ، سواد ادبی خلاق