بررسی نقش آموزه های دینی در ارتقای فرهنگ حفاظت از محیط زیست در دانش آموزان

خداوند هستی را با نظمی بی نظیر و وحدتی حیرت آور خلق کرده است. طبیعت و انسان، بخش کوچکی از این نظام کلی هستند که با یکدیگر ارتباطی تنگاتنگ دارند. آموزه های ادیان توحیدی بیان می کنند که کل هستی و طبیعت تسبیح گوی خالق خود بوده و دارای شعور و حقوقی هستند که انسان باید به آن ها احترام بگذارد. خداوند منابع طبیعی را در اختیار انسان قرار داده است تا از طریق بهره مندی صحیح از آن ها به کمال و قرب الهی دست یابد. این رابطه تعاملی بین انسان و طبیعت، مبتنی بر مسئولیت و احترام متقابل است و نه بهره کشی یک جانبه. پژوهش حاضر با تمرکز بر آموزه های دینی و بررسی نقش آن ها در پرورش نگرش ها و رفتارهای زیست محیطی دانش آموزان، به دنبال پاسخ به این سوال است که چگونه می توان از ظرفیت های دینی برای ارتقای فرهنگ حفاظت از محیط زیست در نسل جوان بهره برد. نتایج این مطالعه نشان می دهد که نگاه دینی به بحران های زیست محیطی، راه حل هایی بنیادین و اخلاق مدار ارائه می دهد و آموزش دینی می تواند نقش موثری در آگاهی بخشی و تقویت مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

محیط زیست ، آلودگی ، اسلام ، انسان ، آموزه های دینی ، فرهنگ حفاظت محیط زیست ، دانش آموزان