بررسی اثربخشی مداخلات آموزشی و حمایتی در کاهش عدم تمرکز و بی دقتی دانش آموزان دختر پایه یازدهم: مطالعه موردی دبیرستان طالقانی شهرستان سقز

این پژوهش با هدف کاهش عدم تمرکز، بی دقتی و حواس پرتی در دانش آموزان دختر پایه یازدهم دبیرستان طالقانی شهرستان سقز طی دو ماه (مهر تا آبان ۱۴۰۳) اجرا شد. طرح در سه مرحله شامل آموزش تکنیک پومودورو، استفاده از اپلیکیشن های محدودکننده، تشکیل گروه های مطالعاتی، برگزاری جلسات انگیزشی، ارائه فعالیت های جایگزین و مشارکت والدین انجام گرفت. نظارت از طریق پرسشنامه های هفتگی، مشاهدات کلاسی، گزارش های والدین و مصاحبه های کوتاه صورت گرفت. نتایج نشان داد که میانگین زمان استفاده از شبکه های اجتماعی از ۴.۲ به ۱.۸ ساعت در روز، مشارکت کلاسی ۳۰ درصد و نمرات میان ترم دروس جغرافیا و زیست شناسی ۱۲ درصد افزایش یافت. همچنین، ۶۰ درصد والدین گزارش کردند که فرزندانشان زمان مطالعه بیشتری (از ۱.۵ به ۲.۸ ساعت) و خواب منظم تری (از ۶.۳ به ۷.۵ ساعت) دارند. پومودورو با ۸۵ درصد پذیرش و گروه های مطالعاتی بیشترین تاثیر را داشتند، اما مقاومت ۱۷.۲ درصد دانش آموزان و عدم همکاری کامل ۲۷.۶ درصد والدین، چالش هایی بودند. برای دوره های بعدی، آموزش والدین، جلسات مشاوره فردی و استفاده از پاداش های کوچک پیشنهاد می شود. طرح با موفقیت ۸۰ درصدی، قابلیت تعمیم به پایه های دیگر را دارد.

کلیدواژه ها:

عدم تمرکز ، بی دقتی ، حواس پرتی ، تکنیک پومودورو ، اپلیکیشن های محدودکننده ، گروه های مطالعاتی ، جلسات انگیزشی ، فعالیت های جایگزین ، مشارکت والدین