اثرات بازی درمانی در کاهش اضطراب کودکان

اضطراب کودکان یکی از شایع ترین اختلالات سلامت روان در دوران کودکی است که می تواند پیامدهای نامطلوبی بر رشد شناختی، اجتماعی و هیجانی آنان داشته باشد. مداخله های سنتی روان شناختی اغلب برای کودکان خردسال که فاقد مهارت های کلامی کافی برای بیان تجارب درونی پیچیده خود هستند، کارایی محدودی دارند. در این راستا، بازی درمانی به عنوان یک رویکرد درمانی مبتنی بر بازی، زبان طبیعی کودک، اهمیت ویژه ای پیدا کرده است. هدف اصلی این پژوهش، سنجش میزان اثربخشی اجرای پروتکل های مبتنی بر بازی درمانی بر کاهش سطح اضطراب در نمونه ای از کودکان مقطع ابتدایی شهر ماهشهر بود. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی و طرح شبه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان مقطع ابتدایی (سنین ۶ تا ۱۲ سال) منطقه آموزشی ماهشهر بود که بر اساس نمرات استاندارد در مقیاس اضطراب مشخصی، حائز معیارهای ورود به مطالعه بودند. نمونه ای حجم [تعداد فرضی: ۸۰ نفر] با روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (بازی درمانی) و کنترل تخصیص داده شدند. گروه آزمایش تحت پوشش [تعداد جلسات فرضی: ۱۲ جلسه] مداخله بازی درمانی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. ابزار سنجش شامل مقیاس استاندارد شده اضطراب کودکان (مانند مقیاس اضطراب اسپنسر یا مشابه آن) بود که پیش و پس از مداخله برای هر دو گروه اجرا شد. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه [شماره فرضی: ۲۶] و با به کارگیری آزمون های آماری پارامتریک (مانند تی مستقل و زوجی) و تحلیل واریانس مختلط (ANOVA) انجام پذیرفت. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که تفاوت معناداری در کاهش نمرات اضطراب بین گروه آزمایش و گروه کنترل وجود دارد ((p < ۰/۰۵)). به طور خاص، گروهی که تحت درمان مبتنی بر بازی قرار گرفتند، کاهش قابل توجهی در علائم اضطراب خود تجربه کردند. این یافته ها قویا تایید می کنند که بازی درمانی به عنوان یک ابزار روان شناختی قدرتمند، می تواند در بهبود نشانه های اضطراب کودکان نقش موثری ایفا نماید و به عنوان یک مداخله استاندارد در برنامه های سلامت روان مدارس مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، اضطراب کودکان ، رویکردهای روان شناختی ، مداخله درمانی ، سلامت روان کودک