رابطه بین نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی و پذیرش فناوری در آموزش

تحول های سریع در حوزه فناوری و گسترش ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، نظام های آموزشی را با فرصت ها و چالش های تازه ای روبه رو ساخته است. معلمان به عنوان عناصر کلیدی فرایند تدریس و یادگیری، نقشی تعیین کننده در میزان موفقیت یا شکست فناوری های نوین در مدارس دارند. نگرش آنان نسبت به هوش مصنوعی می تواند به شکل مستقیم بر میزان پذیرش و استفاده اثربخش از این فناوری ها اثر بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی و میزان پذیرش فناوری در آموزش انجام شده است. در این مقاله، ابتدا مفاهیم کلیدی همچون هوش مصنوعی آموزشی، فناوری های نوین در یادگیری، و مدل های پذیرش فناوری مانند TAM و UTAUT تبیین می شود. سپس با مرور پژوهش های داخلی و خارجی، نشان داده می شود که عوامل شناختی، ادراکی، احساسی و شغلی معلمان می تواند نگرش آنان نسبت به فناوری های هوشمند را شکل دهد و در نتیجه، قصد و رفتار استفاده از فناوری در آموزش را تحت تاثیر قرار دهد. نتایج پژوهش های پیشین بیانگر آن است که نگرش مثبت معلمان نسبت به هوش مصنوعی می تواند پیش بینی کننده ای قوی برای پذیرش فناوری های آموزشی باشد؛ در حالی که ترس های فناورانه، نگرانی های اخلاقی و نبود مهارت های کافی می تواند مانعی برای به کارگیری این ابزارها محسوب شود. این مقاله با جمع بندی مبانی نظری و شواهد تجربی، پیشنهادهایی برای سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدارس و طراحان دوره های توانمندسازی معلمان ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که توسعه نگرش مثبت و افزایش سواد فناورانه معلمان نقش مهمی در آینده پژوهی آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی دارد.