راهبردهای یادگیری نوین و نقش آن ها درر یادگیری پایدار

هدف از پژوهش حاضر، واکاوی جامع راهبردهای یادگیری نوین و نقش ساختاری آن ها در ارتقا و تسهیل یادگیری پایدار در دانش آموزان است. روش پژوهش در این مطالعه، مروری-تحلیلی نظام مند (Systematic Literature Review) با رویکرد تحلیل مضمون (Thematic Analysis) و تحلیل مقایسه ای (Comparative Analysis) است. جامعه پژوهشی شامل تمامی مقالات، کتب و اسناد علمی منتشر شده در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ در پایگاه های اطلاعاتی معتبر بین المللی (Scopus، Web of Science، ERIC، Frontiers) و پایگاه های معتبر داخلی (SID، Magiran، سیویلیکا) بود. بر اساس معیارهای ورود و خروج سیستماتیک، تعداد ۳۴ سند پژوهشی اصیل انتخاب و مورد تحلیل عمیق قرار گرفتند. یافته های حاصل از تحلیل مضمون نشان داد که راهبردهای یادگیری نوین در چهار محور مفهومی کلان دسته بندی می شوند: ۱) راهبردهای شناختی مبتنی بر تلاش مطلوب (مانند بازیابی فعال و تکرار فاصله دار)، ۲) راهبردهای ساختن گرایانه زمینه-محور (مانند یادگیری پژوهش محور و پروژه محور)، ۳) راهبردهای تطبیقی مبتنی بر فناوری (شامل شخصی سازی با هوش مصنوعی و کلاس معکوس)، و ۴) راهبردهای خودتنظیمی و فراشناختی. تحلیل مقایسه ای نشان داد که در حالی که مطالعات بین المللی بیشتر بر زیرساخت های دیجیتال، هوش مصنوعی مولد و یادگیری شخصی سازی شده تمرکز دارند، پژوهش های داخلی بر چالش های زمینه ای، محدودیت های ساختاری مدارس و لزوم آموزش معلمان برای گذار از روش های سنتی تاکید می کنند. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که یادگیری پایدار زمانی محقق می شود که دانش آموزان از نقش پذیرنده غیرفعال به عاملان فعال شناختی تبدیل شوند. این امر مستلزم بازطراحی ساختار برنامه های درسی، ارتقای شایستگی های حرفه ای معلمان و یکپارچه سازی ابزارهای فناورانه با رویکردهای پداگوژیک فعال است. راهکار