تحلیل و بهینه سازی رفتار گروه های جوش در بارگذاری خارج از مرکز: رویکرد تجربی برای بهبود طراحی ساختاری

گروه های جوش در اتصالات فولادی، به ویژه در محل اتصال ورق های الحاقی، براکت ها، سخت کننده ها و اجزای انتقال دهنده نیرو، اغلب تحت اثر بارگذاری خارج از مرکز قرار می گیرند. در این وضعیت، نیروی اعمالی علاوه بر برش مستقیم، لنگر خمشی یا پیچشی ایجاد می کند و موجب توزیع غیریکنواخت نیرو، تمرکز تنش و ورود تدریجی برخی اجزای جوش به محدوده غیرخطی می شود. هدف مقاله حاضر، بررسی تجربی-تحلیلی ضرایب مقاومت گروه های جوش تحت بارگذاری خارج از مرکز با تکیه بر شواهد ۱۳ پژوهش منتخب داخلی و خارجی است. روش پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی و مبتنی بر استخراج نظام مند متغیرهای موثر شامل هندسه گروه جوش، مقدار خروج از مرکزیت، جهت بارگذاری، مقاومت الکترود، تنش پسماند، عیوب جوش، سازگاری کرنشی و شاخص های ظرفیت نهایی است. نتایج نشان می دهد که روش های صرفا الاستیک، با وجود سادگی، به دلیل بی توجهی به بازتوزیع نیرو و شکل پذیری جوش، معمولا محافظه کارانه اند؛ در حالی که روش های مرکز آنی دوران و طراحی پلاستیک می توانند رفتار واقعی تری از ظرفیت نهایی ارائه دهند. جمع بندی پژوهش بیانگر آن است که ضرایب مقاومت باید علاوه بر مقاومت اسمی جوش، به محدودیت تغییرشکل، کیفیت اجرا و رفتار الاستیک-پلاستیک وابسته شوند.

کلیدواژه ها:

گروه جوش ، بارگذاری خارج از مرکز ، ضریب مقاومت ، توزیع نیرو ، رفتار الاستیک-پلاستیک ، جوش گوشه