بررسی تجربی ضرایب مقاومت گروه های جوش تحت بارگذاری خارج از مرکز با تاکید بر توزیع نیرو و رفتار الاستیک-پلاستیک

اتصالات جوشی، به ویژه گروه های جوش گوشه، در بسیاری از سازه های فولادی نقش اصلی در انتقال نیرو میان اعضا دارند؛ با این حال در شرایط واقعی، نیروی وارد بر اتصال اغلب از مرکز هندسی گروه جوش عبور نمی کند و در نتیجه ترکیبی از برش مستقیم، پیچش، خمش موضعی و بازتوزیع نیرو در امتداد طول جوش ایجاد می شود. هدف این مقاله، بررسی تجربی-تحلیلی ضرایب مقاومت گروه های جوش تحت بارگذاری خارج از مرکز و تبیین اثر خروج از مرکزیت بر توزیع نیرو و رفتار الاستیک-پلاستیک اتصال است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش گردآوری و تحلیل داده ها، توصیفی-پیمایشی با اتکا بر تحلیل ثانویه داده های آزمایشگاهی، مدل های آیین نامه ای و روابط مکانیکی گروه جوش است. در این راستا، مطالعات داخلی و خارجی مرتبط با جوش های گوشه، روش مرکز آنی دوران، طراحی الاستیک، طراحی پلاستیک و ضرایب مقاومت آیین نامه ای بررسی و در قالب یک چارچوب تحلیلی منسجم بازخوانی شدند. نتایج نشان می دهد که روش الاستیک به دلیل تمرکز تنش در دورترین المان جوش، در بسیاری از حالت ها محافظه کارانه است؛ در مقابل، روش های مبتنی بر رفتار غیرخطی و پلاستیک، توزیع واقعی تر نیرو، شکل پذیری موضعی و ظرفیت نهایی اتصال را بهتر بازنمایی می کنند. بر این اساس، استفاده از ضرایب مقاومت اصلاح شده می تواند به کاهش خطای طراحی، افزایش بهره وری مصالح و بهبود ایمنی اتصالات جوشی خارج از مرکز کمک کند.

کلیدواژه ها:

گروه جوش ، بارگذاری خارج از مرکز ، ضریب مقاومت ، توزیع نیرو ، رفتار الاستیک-پلاستیک ، جوش گوشه