تاثیر یادگیری فعال بر افزایش انگیزه تحصیلی و خودکارآمدی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش یادگیری فعال بر افزایش انگیزه تحصیلی و خودکارآمدی دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، مقالات معتبر داخلی و خارجی و یافته های پژوهشی مرتبط در بازه زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۳ انجام شده است. یادگیری فعال به عنوان رویکردی که در آن دانش آموزان نقش اصلی در فرآیند یادگیری ایفا می کنند، در مقابل روش های سنتی و معلم محور قرار می گیرد. نتایج پژوهش نشان می دهد که اجرای فنون یادگیری فعال مانند بحث گروهی، حل مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه، ایفای نقش و یادگیری مشارکتی به طور معناداری باعث افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان می شود. همچنین خودکارآمدی تحصیلی که به باور فرد نسبت به توانایی های خود در انجام وظایف تحصیلی اطلاق می گردد، در محیط های یادگیری فعال به میزان قابل توجهی ارتقاء می یابد. دلیل این امر فراهم شدن فرصت های مکرر برای تجربه موفقیت، دریافت بازخورد سازنده، مشاهده همسالان موفق و کاهش اضطراب ناشی از ارزیابی های یک طرفه است. در مجموع، مقاله حاضر نشان می دهد که یادگیری فعال نه تنها یک راهبرد آموزشی اثربخش، بلکه عاملی کلیدی در توانمندسازی روانی-تحصیلی دانش آموزان محسوب می شود و ضرورت تغییر پارادایم تدریس از حفظ محوری به مشارکت محوری را آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، انگیزه تحصیلی ، خودکارآمدی ، دانش آموزان ، روش های تدریس مشارکتی