خازن ها از اصول فیزیکی تا فناوری های پیشرفته: تحلیل جامع انواع، مواد دی الکتریک، کاربردها و چشم انداز آینده با مروری بر داده های تجربی
محل انتشار: کنگره سالانه علوم و فناوری های پیشرفته مهندسی هوافضا، رباتیک، نانو و انرژی های تجدیدپذیر
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 62
فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NCARNR01_103
تاریخ نمایه سازی: 24 خرداد 1405
چکیده مقاله:
خازن ها به عنوان یکی از سه مولفه ی خطی غیرفعال بنیادین در مهندسی برق، نقشی حیاتی در ذخیره سازی انرژی، فیلتر کردن نویز، جفت سازی سیگنال، تنظیم فرکانس و اصلاح ضریب توان ایفا می کنند. این مقاله به بررسی جامع اصول فیزیکی، انواع مختلف، مواد دی الکتریک، فناوری های ساخت و کاربردهای خازن ها می پردازد. بر اساس داده های تجربی، خازن های سرامیکی مبتنی بر تیتانات باریم با ثابت دی الکتریک حدود ۱۲۰۰ و تلفات ۰/۰۱ در فرکانس ۱ کیلوهرتز، همچنان پرمصرف ترین نوع خازن های عمومی هستند. ابرخازن های مبتنی بر گرافن با ظرفیت ۲۰۰ فاراد بر گرم، چگالی انرژی ۱۰ وات ساعت بر کیلوگرم و عمر چرخه ای ۵۰۰۰۰۰ سیکل، گزینه ی بسیار مناسبی برای ذخیره سازی انرژی با توان بالا هستند. خازن های سه بعدی یکپارچه شده با ساختارهای حفره دار عمیق در فناوری CMOS، چگالی خازنی ۵۰۰ نانوفاراد بر میلی متر مربع (۵۰ برابر خازن های مسطح معمولی) و ESR حدود ۰/۵ اهم ارائه می دهند. خازن های فیلمی پلی پروپیلن با تلفات دی الکتریک کمتر از ۰/۰۰۰۵، ESR برابر ۵ میلی اهم در فرکانس ۱۰ کیلوهرتز و ولتاژ نامی ۱۰۰۰ ولت، برای کاربردهای قدرت بالا و فیلترهای توان صنعتی ایده آل هستند. خازن های الکترولیتی آلومینیومی با ظرفیت ۱۰۰۰ میکروفاراد و ESR حدود ۰/۰۵ اهم و خازن های تانتالیومی با جریان نشتی ۵ میکروآمپر و عمر ۱۰۰۰۰ ساعت، در منابع تغذیه و مدارهای مجتمع کاربرد گسترده دارند. آنالیز نشان می دهد که با دوپینگ استرانسیم در تیتانات باریم، ضریب دمایی ظرفیت از ۲۰۰۰ پی پی ام بر درجه به ۵۰۰ پی پی ام بر درجه کاهش می یابد اما ثابت دی الکتریک به ۳۰۰ کاهش پیدا می کند. چگالی انرژی خازن های الکترولیتی حدود ۰/۵ تا ۱/۰ ژول بر سانتی متر مکعب است که یک تا دو مرتبه کمتر از باتری ها است. خازن های مبتنی بر کاربید تیتانیوم (MXene) با ظرفیت ۴۰۰ فاراد بر گرم و پایداری ۱۰۰۰۰ چرخه با کاهش ظرفیت تنها ۵ درصد، پیشرفت چشمگیری نسبت به گرافن نشان داده اند. نتیجه گیری نهایی حاکی از آن است که توسعه ی خازن ها با چگالی انرژی و توان بالاتر، تلفات کمتر، پایداری دمایی بهتر و ابعاد کوچک تر، وابسته به پیشرفت در مواد دی الکتریک با ثابت بسیار بالا، الکترودهای نانوساختار و فناوری های ساخت سه بعدی است. پیشنهادهای ده گانه شامل توسعه ی دی الکتریک های جدید با ثابت بالای ۱۰۰۰۰، ابرخازن های نسل جدید با الکترودهای سه بعدی، الکترولیت های جامد با پنجره ولتاژ بالا، خازن های یکپارچه شده سه بعدی با چگالی بالای ۱ میکروفاراد بر میلی متر مربع، خازن های قدرت خودترمیم شونده، خازن های فوق دمای بالا، خازن های انعطاف پذیر فوق باریک، مدل های رفتاری برای فرکانس های تا ۱۰۰ گیگاهرتز، پایگاه داده ی باز از مشخصات خازن ها و آموزش تخصصی میان رشته ای ارائه شده است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علیرضا محمودی فرد
دکترای حرفه ای هوش مصنوعی و مدرس دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران
سید محمدرضا حسینی علی آباد
استاد دانشگاه های ملی و بین المللی، گروه مجموعه مدیریت، علوم پایه و مهندسی