جنگ ترکیبی رمضان؛ از جنگ شناختی تا عملیات سایبری: چالش های حقوقی و راهبرد مقاومت با تاکید بر مشروعیت دفاع مشروع پیش دستانه (ماده ۵۱ منشور) برای جمهوری اسلامی ایران

جنگ ترکیبی رمضان پدیده ای نوظهور است که در آن دشمن با تلفیق هماهنگ سه لایه جنگ شناختی، عملیات سایبری و جنگ روانی رسانه ای، به دنبال تضعیف انسجام اجتماعی–هویتی جمهوری اسلامی ایران در حساس ترین بازه زمانی مذهبی می باشد. این مقاله با روش تحلیلی–تبیینی و با بهره گیری از هرمنوتیک حقوقی و نظریه های انتقادی امنیت، به بررسی چالش های حقوقی این پدیده و ارزیابی مشروعیت استناد به دفاع مشروع پیش دستانه مبتنی بر ماده ۵۱ منشور ملل متحد می پردازد. یافته اصلی نشان می دهد که تفسیر تحت اللفظی ماده ۵۱، رویه قضایی دیوان بین المللی دادگستری (به ویژه قضیه نیکاراگوئه و نظریه دیوار) و دشواری اثبات شرط «قریب الوقوع بودن» در آزمون کارولین، استناد به دفاع مشروع نظامی پیش دستانه را برای جمهوری اسلامی فاقد وجاهت حقوقی کافی می سازد. همچنین نسبی گرایی سیاسی در شورای امنیت مانع از احراز رسمی «حمله مسلحانه» علیه ایران خواهد بود. در مقابل، راهبرد مقاومت باید بر چهار رکن «دفاع فعال شناختی–سایبری»، «دیپلماسی حقوقی تهاجمی برای وضع قواعد جدید»، «تقویت تاب آوری اجتماعی–هویتی در ماه رمضان» و «بازتعریف امنیت ملی در پرتو تهدیدات ترکیبی» استوار گردد. مقاله با ارائه پیشنهادات سیاستی مشخص در دو حیطه حقوقی و راهبردی به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

جنگ ترکیبی رمضان ، جنگ شناختی ، دفاع مشروع پیش دستانه ، ماده ۵۱ منشور ملل متحد ، حمله مسلحانه ، عملیات سایبری ، راهبرد مقاومت