بررسی تعیین ارتباط میان مسئولیت پذیری شغلی با فرسودگی و انگیزش تحصیلی در دستیاران دانشگاه علوم پزشکی مازندران

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط میان مسئولیت پذیری شغلی با فرسودگی تحصیلی و انگیزش تحصیلی در دستیاران دانشگاه علوم پزشکی مازندران بود.روش: این مطالعه از نوع کمی، کاربردی و توصیفی همبستگی بود که به صورت مقطعی در پاییز و زمستان ۱۴۰۳ انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دستیاران رشته های تخصصی دانشگاه علوم پزشکی مازندران بود که ۲۸۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مسئولیت پذیری کالیفرنیا (۴۲ گویه)، پرسشنامه فرسودگی تحصیلی برسو و همکاران (۱۵ گویه) و پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر (۳۳ گویه) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون Linear by Linear Association در سطح معناداری ۰۵/۰ تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد بین مسئولیت پذیری و فرسودگی تحصیلی و انگیزش تحصیلی رابطه معنادار وجود دارد (p<۰.۰۰۱). در سطح مسئولیت پذیری بالاتر، ۵۴.۴٪ از دستیاران فرسودگی تحصیلی بالا و ۵۷.۸٪ انگیزش تحصیلی بالا داشتند. همچنین در تحلیل بر حسب سن، در گروه بالای ۳۰ سال، ۶۵.۵٪ از افراد با مسئولیت پذیری بالاتر دچار فرسودگی تحصیلی بودند و در عین حال سطح انگیزش تحصیلی در هر دو گروه سنی با افزایش مسئولیت پذیری بیشتر شد. بر اساس جنسیت، در مردان با مسئولیت پذیری بالاتر، فرسودگی تحصیلی ۶۱٪ و انگیزش تحصیلی ۵۸.۳٪ گزارش شد. همچنین بر حسب سال تحصیلی نیز رابطه معنادار بین متغیرها مشاهده شد (p<۰.۰۰۱) و در اغلب سال ها با افزایش مسئولیت پذیری، انگیزش تحصیلی افزایش یافت و فرسودگی نیز در برخی سال ها (به ویژه سال های اول، دوم و چهارم) بیشتر بود.نتیجه گیری: مسئولیت پذیری شغلی در دستیاران علوم پزشکی با افزایش انگیزش تحصیلی همراه است، اما در شرایط فشار آموزشی می تواند با افزایش فرسودگی تحصیلی نیز همراه شود. بنابراین توجه به مداخلات حمایتی در کنار تقویت مسئولیت پذیری ضروری است.

کلیدواژه ها:

مسئولیت پذیری شغلی ، فرسودگی تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، دستیاران پزشکی ، آموزش پزشکی.