نقش کارگزینی در ایجاد عدالت اداری و رضایت شغلی کارکنان

این پژوهش به تبیین نقش راهبردی نظام کارگزینی در استقرار عدالت اداری و سنجش تاثیر آن بر ارتقای رضایت شغلی کارکنان می پردازد. مسئله اصلی تحقیق، واکاوی این موضوع است که چگونه سازوکارهای اجرایی و مدیریتی در واحدهای کارگزینی می تواند منجر به کاهش احساس تبعیض و تقویت نگرش های مثبت شغلی در سازمان شود. هدف بنیادین این مطالعه، تحلیل پیوند میان کارکردهای عملیاتی کارگزینی با ابعاد سه گانه عدالت (توزیعی، رویه ای و تعاملی) و تبیین اثرگذاری آن ها بر سطح رضایتمندی نیروی انسانی است. فرض بر آن است که شفافیت در فرایندهای جذب، بی طرفی در نظام ارتقا و انصاف در ساختار جبران خدمات، از طریق بهبود ادراک عدالت اداری، منجر به افزایش معنادار رضایت شغلی می شود. روش تحقیق در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی است که با رویکردی نظری و با بهره گیری از ابزار فیش برداری و تحلیل محتوای کیفی منابع کتابخانه ای، اسناد بالادستی و متون تخصصی مدیریت منابع انسانی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که واحد کارگزینی به عنوان مجری قوانین و مقررات استخدامی، نقشی کلیدی در عینیت بخشی به مفاهیم انتزاعی عدالت در سازمان ایفا می کند. نتایج حاصل از تحلیل های نظری حاکی از آن است که هرگونه نارسایی در نظام های ارزیابی عملکرد و تصمیمات اداری، مستقیما به کاهش اعتماد سازمانی و افت رضایت شغلی می انجامد. در مقابل، استقرار نظام های خودکار و قانون مدار در امور کارگزینی، با حذف اعمال سلیقه های شخصی، ادراک از انصاف را تقویت کرده و به عنوان یک پیش ران قدرتمند، پیامدهای مثبتی همچون تعهد سازمانی و کاهش میل به ترک خدمت را در پی دارد. در نهایت، پژوهش نتیجه می گیرد که عدالت اداری میانجی اصلی در رابطه میان مدیریت منابع انسانی و رضایت شغلی کارکنان است.

کلیدواژه ها:

کارگزینی ، عدالت اداری ، رضایت شغلی ، عدالت سازمانی ، نظام جبران خدمات