چسباننده های کم کربن در خاک کوبیده: جایگزین هایی برای سیمان

امروزه با افزایش نگرانی ها درباره تغییرات اقلیمی و انتشار گازهای گلخانه ای، صنعت ساخت وساز به دنبال یافتن جایگزین هایی برای سیمان پرتلند به عنوان یکی از عوامل اصلی تولید دی اکسید کربن در جهان است. خاک کوبیده به عنوان یک روش ساختمانی باستانی و کم مصرف از نظر انرژی، در دهه های اخیر توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب کرده است. با این حال، استفاده از سیمان به عنوان چسباننده جهت تثبیت و بهبود خواص مکانیکی خاک کوبیده، اثرات زیست محیطی این فناوری پایدار را کاهش می دهد. در این پژوهش، چسباننده های کم کربن نظیر آهک هیدراته، ژئوپلیمرهای حاصل از خاکستر بادی، میکروسیلیس، زئولیت طبیعی و ترکیبات آهک-پوزولانی به عنوان گزینه های جایگزین سیمان در خاک کوبیده مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهد که برخی از این چسباننده ها نه تنها مقاومت فشاری و دوام خاک کوبیده را تا حد قابل قبولی افزایش می دهند، بلکه میزان انتشار کربن را تا بیش از هفتاد درصد نسبت به نمونه های سیمانی کاهش می دهند. همچنین رفتار دیررس ژئوپلیمرها و سازگاری آن ها با بافت های رسی، از جنبه های کلیدی موفقیت این جایگزین ها محسوب می شود. مطالعه مروری و آزمایشگاهی حاضر نشان می دهد که با انتخاب بهینه نوع و مقدار چسباننده کم کربن، می توان به دیوارهای خاک کوبیده ای دست یافت که هم از نظر زیست محیطی پایدار هستند و هم معیارهای آیین نامه های ساختمانی را برآورده می کنند. در پایان، مسیرهای پژوهشی آینده برای تجاری سازی این فناوری و حذف تدریجی سیمان از فرآیند خاک کوبیده ترسیم شده است.

کلیدواژه ها:

خاک کوبیده ، چسباننده کم کربن ، ژئوپلیمر ، آهک هیدراته ، انتشار کربن