نقش سیستم های پیگیری شهرداری در بهبود کارایی مدیریت شهری

این مطالعه با هدف تبیین نقش سیستم های پیگیری شهرداری در ارتقای کارایی مدیریت شهری انجام شده و تلاش می کند از طریق توسعه یک چارچوب نظری، سازوکارهای اثرگذاری این سیستم ها را بر ابعاد مختلف کارایی تبیین کند. مسئله اصلی پژوهش آن است که افزایش حجم خدمات شهری و پیچیدگی فرآیندهای درون سازمانی، شهرداری ها را ناگزیر به بهره گیری از ابزارهای دیجیتال برای بهبود نظارت، پاسخ گویی و تصمیم گیری کرده است؛ با این حال، ابعاد نظری و سازوکاری این اثرگذاری هنوز به صورت منسجم تبیین نشده است. بر اساس فرضیات تحقیق، سیستم های پیگیری از طریق بهبود جریان اطلاعات، افزایش شفافیت و تقویت ظرفیت داده محور تصمیم گیری، می توانند کارایی عملیاتی و خدماتی مدیریت شهری را ارتقا دهند. روش مقاله، نظری و مبتنی بر ترکیب انتقادی ادبیات موجود در حوزه مدیریت شهری، فناوری اطلاعات و حکمرانی داده محور است و با استفاده از رویکرد تحلیلی–مفهومی، مدلی شامل متغیرهای اثرگذار، میانجی و تعدیل کننده تدوین می کند. یافته های نظری نشان می دهد که سیستم های پیگیری، با ایجاد قابلیت ردیابی فرآیندها، کاهش زمان رسیدگی، پیشگیری از دوباره کاری و فراهم سازی داده های معتبر برای سیاست گذاری، نقش قابل توجهی در افزایش کارایی ایفا می کنند. همچنین، عوامل میانجی همچون یکپارچگی داده ها و میزان توانمندی کارکنان، و عوامل تعدیل گر مانند فرهنگ سازمانی و سطح بلوغ فناوری، در شدت این رابطه تاثیرگذارند. این مطالعه نتیجه می گیرد که موفقیت سیستم های پیگیری نه تنها به طراحی فنی، بلکه به شرایط سازمانی و ظرفیت جذب فناوری نیز وابسته است و مدل ارائه شده می تواند مبنایی برای تحقیقات تجربی آینده و نیز طراحی مداخلات مدیریتی در شهرداری ها باشد.

کلیدواژه ها:

سیستم های پیگیری شهرداری ، کارایی مدیریت شهری ، شفافیت ، داده محوری ، حکمرانی شهری