بررسی تطبیقی مفهوم شفا در قرآن و حدیث و تاثیر آن بر مدل های روان دارویی درمان اضطراب های جنگی

پژوهش حاضر به بررسی تطبیقی مفهوم «شفا» در قرآن و حدیث و تبیین ارتباط آن با مدل های روان دارویی مدرن در درمان اضطراب های ناشی از جنگ می پردازد. با توجه به شیوع اختلالات استرس پس از سانحه (PTSD) و اضطراب های مزمن در میان بازماندگان جنگ، این مطالعه نشان می دهد که شفا در منابع اسلامی مفهومی چندبعدی است که جنبه های روانی، معنوی و زیستی را دربرمی گیرد. آیات قرآن، به ویژه اسراء: ۸۲ و رعد: ۲۸، شفا و آرامش را در پیوند با ذکر، توکل و صبر مطرح می کنند و احادیث نیز بر نقش دعا و امید در بازسازی روانی تاکید دارند. از سوی دیگر، داروهای ضداضطراب مانند SSRIs و بنزودیازپین ها با سازوکارهایی چون تعدیل آمیگدال، کاهش کورتیزول و تنظیم محور HPA عمل می کنند. تحلیل تطبیقی نشان می دهد که اثرات روانی–زیستی مفاهیم اسلامی با مسیرهای درمانی دارو هم پوشانی معناداری دارند و می توانند به عنوان عوامل میانجی یا تعدیل گر اثربخشی دارو عمل کنند. بر اساس این همگرایی، مدل تلفیقی پژوهش، تعامل سازنده میان معنویت اسلامی و روان دارودرمانی را پیشنهاد می کند؛ مدلی که می تواند سرعت بهبود، تاب آوری، پایبندی درمانی و کیفیت زندگی بیماران جنگ زده را به طور محسوسی افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

شفا ، قرآن ، حدیث ، اضطراب جنگی ، روان دارودرمانی