نقش نیایش و دعا در تعدیل شاخص های فیزیولوژیک استرس در بیماران جنگ زده تحت درمان دارویی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش نیایش و دعا در تعدیل شاخص های فیزیولوژیک استرس در بیماران جنگ زده انجام می شود. بیماران آسیب دیده از جنگ معمولا با تنش های شدید روانی و اختلالات مرتبط با استرس مواجه اند و دارودرمانی به تنهایی قادر به کنترل تمام ابعاد فیزیولوژیک اضطراب نیست. در این میان، دعا و ذکر به عنوان مولفه های معنوی موثر در ایجاد آرامش روان شناخته شده اند. این پژوهش با رویکردی میان رشته ای، رابطه بین دعا و شاخص هایی چون ضربان قلب، سطح کورتیزول، فعالیت محور HPA و میزان پاسخ به داروهای ضداضطراب را تحلیل می کند. با استفاده از منابع اسلامی مانند قرآن کریم، تفاسیر معتبر و متون حدیثی، و همچنین بهره گیری از دستاوردهای روان تنی و داروسازی، پژوهش حاضر تلاش می کند تا نشان دهد چگونه دعا می تواند اثرات فیزیولوژیک استرس را کاهش داده و روند درمان دارویی را تقویت کند. یافته های این مطالعه می تواند در طراحی یک مدل تلفیقی مبتنی بر معنویت اسلامی و پزشکی نوین برای درمان اضطراب های جنگی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

دعا ، استرس فیزیولوژیک ، بیماران جنگ زده ، دارودرمانی