منشاء "سیئه و حسنه" بارویکرد تحلیلی و تبیینی و بررسی مدالیل درآیه ۷۹ سوره نساء وکشف از"عندالله وفی نفسک"

چکیده دانستن نیکی ها و حسنات از جانب پروردگار بی بدلیل جهان آفرینش وهستی بخش عوالم دنیایی و ماورایی ، سخنی بس صحیح وبجاست و گزافه نیست وشایسته خداوند است که چنین صفات درخورذاتش داشته باشد اما اینچنین خداوندی باچنین صفاتی که خود را رحمان و رحیم معرفی کرده و رحمانیتش همه موجودات هستی را تحت سیطره خود قرارداده و مطلع هر سوره از قرآن را با مضمون « بسم الله الرحمن الرحیم » آغاز می کند چگونه می تواند صاحب شرور و سیئاتی باشد که به بندگانش می رسد و گونه بدی و مصیبت انسانها می تواند از جانب او باشد.خداوند درآیه ۷۹ سوره نساء در قرآن می فرماید :« ما اصابک من حسنه فمن الله وما اصابک من سیئه فمن نفسک » هر چه از انواع نیکویی به تو رسد از جانب خداست و هر بدی رسد از خود توست ، اما در همین سوره در آیه قبل می فرماید « قل کل من عند الل » بگو: همه از جانب خدا است (مکارم شیرازی،۱۳۷۳،ج۱،ص۹۰) برای روشن شدن رابطه این آیات وسازگاری آنان با صفات خداوند این مقاله ازروش تحلیلی تطبیقی، باتوجه به آیات دیگر و نظر مفسران به بررسی آنها پرداخته و چگونگی جمع آنها بایکدیگر و مقصود مدنظر خداوند مورد تحلیل قرار داده است تا اولا : علل و عوامل سیئات و حسنات کشف شده و ثانیا : پی به منشاء آنان برده و به این مهم دست پیدا کند که بدیها و خوبیهایی که به انسان می رسد از خود انسان است یا از جانب خداوند است وتبیین شود که خطاب آیه با توجه به واژه"نفسک"چه کسی است ؟و با توجه به دلایل بدست آمده نتیجه این شد که انسان با اعمال خود مسبب بدیهاست.