بررسی اثر نانوذرات اکسید روی بر روی جدایه های بالینی سودوموناس آئروژینوزای دارای ژن های toxA و lasB

عفونت های بیمارستانی یکی از مهم ترین معضلات در سیستم بهداشت و درمان مطرح است. این عفونت ها علاوه بر اینکه عامل شیوع بیماری و مرگ و میر می باشد با محدود کردن کارایی درمان، هزینه های ناشی از آن را افزایش می دهند. در حال حاضر در کشورهای پیشرفته میزان این عفونت ها حدود ۱۰% موارد بستری و در کشورهای در حال توسعه حدود ۲۵% تخمین زده شده.یکی از این عوامل عفونت های بیمارستانی سودوموناس آئروژینوزا است که مقاومت بالای آنتی بیوتیکی در این باکتری باعث اعلام عدم درمان این باکتری با داروهای موجود تا چند سال آینده از سوی سازمان یهداشت جهانی شد که این امر موجب یک نگرانی عمده شده است. دنانوذرات اکسید روی بر روی بدن بارها آزمایش شده است و هیچ سمیتی برای سلول های انسانی نداشته ولی در از بین بردن باکتری های گرم منفی و گرم مثبت قدرت بسیار بالایی دارد. نمونه های باکتریایی سودوموناس آئروژینوزا به صورت کد شده از دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل گرفته شد و سپس الگوی مقاومت دارویی به روش دیسک دیفیوژن با توجه به دستورالعمل های ۲۰۲۰CLSI تعیین شد. نانوذرات اکسید روی از شرکت US Research Nanomaterials Inc تهیه و با انجام حداقل غلظت مهاری (MIC) با استفاده از روش میکرودایلیشن براث برای نانوذرات کسید روی انجام شد. سویه های مقاوم به چند دارو در سودوموناس آئروژینوزا به منظور بررسی وجود ژن های toxA و lasB توسط PCR انجام شد. از ۲۰ جدایه سودوموناس آئروژینوزا ، ۸ سویه نسبت به مروپنم و آمیکاسین - ۱۴ سویه به ایمی پنم و توبرامایسین - ۱۶ سویه به جنتامایسین مقاوم بودند. از ۲۰ جدایه شناسایی شده ، ۱۵ سویه دارای ژن toxA و۱۷ سویه دارای ژن lasB بودند. نتایج آزمایش MIC برای سودوموناس آئروژینوزا با نانوذرات اکسید روی نشان داد که نانوذرات اکسید روی اثر مهاری خوبی بر روی سویه های سودوموناس آئروژینوزا دارند و رشد باکتری ها را با غلظت ۲.۵ میلی گرم مهار می کنند. با توجه به مقاومت بالای سودوموناس آئروژینوزا در برابر داروهای موجود ، یافتن یک استراتژی درمانی جدید ضروری می باشد، بنابراین استفاده از نانوذرات اکسید روی میتواند روشی مناسب برای از بین بردن سودوموناس آئروژینوزا و افزایش اثرات سینرژیسمی داروهای آنتی بیوتیکی باشد.

کلیدواژه ها:

سودوموناس آئروژینوزا ، مقاومت آنتی بیوتیکی ، اکسید روی ، ذرات نانو ، PCR