کاوش تجربه معلمان دوره ابتدایی از موانع و ضرورتهای آموزش مهارتهای زندگی: مطالعه ای پدیدارشناختی در بستر مدرسه ایرانی

مقاله حاضر به کاوش تجربه معلمان دوره ابتدایی از موانع و ضرورتهای آموزش مهارتهای زندگی در بستر مدرسه ایرانی می پردازد و می کوشد تصویری از فاصله میان انتظارات اسناد تحولی و واقعیت کلاس درس ارائه کند. هدف اصلی پژوهش فهم عمیق معنایی است که معلمان برای آموزش مهارتهای زندگی قائل هستند و شناسایی عواملی است که این فرآیند را تسهیل یا تهدید می کند. بدین منظور با بهره گیری از یک مطالعه پدیدارشناختی و استفاده از روش تحلیلی توصیفی که مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است تلاش شد ابعاد تجربه زیسته معلمان در زمینه برنامه ریزی، اجرا و ارزشیابی آموزش مهارتهای زندگی واکاوی شود. یافته ها نشان می دهد محدودیت های زمانی، تراکم محتوای درسی، نبود برنامه درسی منسجم، ضعف آموزش های ضمن خدمت و ناهماهنگی میان مدرسه و خانواده از مهم ترین موانع تلقی می شود و در مقابل حمایت مدیریت مدرسه، فضای گفت وگو محور، کلاس استفاده خلاقانه از فعالیت های گروهی و جلب مشارکت والدین از مهم ترین ضرورت ها و ظرفیت های تقویت آموزش مهارت های زندگی به شمار می آید. نتایج دلالت های مهمی برای سیاست گذاری، آموزشی، طراحی دوره های توانمندسازی معلمان و بازنگری در نقش مدرسه در پرورش مهارت های زندگی دانش آموزان دارد.

کلیدواژه ها:

مهارتهای زندگی ، معلمان دوره ابتدایی ، مدرسه ایرانی ، تجربه زیسته ، پژوهش پدیدارشناختی