بررسی اثر بخشی مداخله ی شناختی- رفتاری با محوریت پرورش هوش هیجانی بر کاهش پرخاشگری فیزیکی و خصومت کلامی دختران دارای رفتارهای خشونت آمیز مقطع ابتدایی

پرخاشگری از جمله مشکلات رفتاری شایع در مدارس است که مدیریت آن نیازمند مداخلات روان شناختی اثر بخش می باشد. این پژوهش با هدف بررسی اثر بخشی مداخله شناختی رفتاری با محوریت پرورش هیجان بر کاهش پرخاشگری فیزیکی و کلامی در دانش آموزان دختر مقطع ابتدایی انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر پایه دوم و سوم دبستان در شهر نجف آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. از این جامعه ۳۰ دانش آموز به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه تحت مداخله شناختی رفتاری با محوریت پرورش هیجان قرار گرفت و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار پژوهش پرسشنامه پرخاشگری ویلیامز و همکاران (۱۹۹۶) بود و داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و در بستر نرم افزار SPSS تحلیل شد. نتایج نشان داد که مداخله شناختی رفتاری با محوریت پرورش هیجان به طور معناداری منجر به کاهش پرخاشگری فیزیکی (F = ۲۷.۳۹, p < ۰.۰۰۱) و پرخاشگری کلامی (F = ۲۷.۳۹, p < ۰.۰۰۱) در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. اندازه اثر به دست آمده برای هر دو متغیر قابل توجه بود، به ترتیب ۰.۵۷ و ۰.۴۹. بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که مداخله شناختی رفتاری با محوریت پرورش هیجان روشی اثر بخش برای کاهش پرخاشگری در دانش آموزان دختر مقطع ابتدایی است و حتی می توان از آن به عنوان یک برنامه مداخله ای موازی در کنار محیط های آموزشی استفاده نمود.

کلیدواژه ها:

مداخله شناختی رفتاری ، پرورش هیجان ، پرخاشگری فیزیکی ، پرخاشگری کلامی ، دانش آموزان ابتدایی