نقش سوارکاری بر رشد عاطفی کودکان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سوارکاری بر رشد عاطفی کودکان از دیدگاه والدین و مربیان سوارکاری با رویکرد ترکیبی و به روش اکتشافی متوالی از نوع ابزارسازی انجام گرفت. در بخش کیفی روش پژوهش از نوع تحلیل محتوا و در بخش کمی به شیوه پیمایشی صورت گرفت. مشارکت کنندگان بخش کیفی شامل والدین کودکان سوارکار و مربیان سوارکاری بودند که ۹ نفر از والدین و ۸ نفر از مربیان سوارکاری کودکان به شیوه هدفمند، براساس نمونه گیری به صورت اشباع پاسخ ها انتخاب شدند. جامعه مورد مطالعه در بخش کمی نیز والدین دانش آموزان سوارکار سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ و مربیان سوارکاری مشغول به کار بودند، که به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها در بخش کیفی از مصاحبه نیمه ساختاریافته و در بخش کمی از پرسشنامه محقق ساخته سوارکاری و رشد عاطفی به دست آمده از نتایج بخش کیفی استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها در بخش کیفی به روش تحلیل شبکه مضامین (آتراید استرلینگ ۲۰۰۱) و اعتبارسنجی پژوهش به روش ساخت مسیر ممیزی و بازبینی پژوهشگر انجام گرفت. پس از تجزیه و تحلیل و طبقه بندی داده ها در بخش کیفی، یک مضمون فراگیر، ۲۱ مضمون پایه و مضمون سازمان دهنده شناسایی شد. در بخش کمی نیز نتایج نشان داد نگرش والدین و مربیان سوارکاری نسبت به نقش سوارکاری بر رشد عاطفی مثبت و بالاتر از حد قابل قبول بوده است. در نهایت نتایج پژوهش حاضر بیانگر نقش و اهمیت سوارکاری بر رشد عاطفی کودکان بود چنانچه نتایج به دست آمده از بخش کیفی در بخش کمی تایید گردید. این نتایج را می توان در برنامه های تربیتی والدین و متخصصان تعلیم و تربیت و ورزشی حائز اهمیت دانست.

کلیدواژه ها:

رشد عاطفی ، سوارکاری ، کودکان ، مربیان سوارکاری ، والدین