اثربخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر نارسایی های هیجانی و شدت افسردگی مراقبین بیماران روانی مزمن

هدف از پژوهش حاضر ارزیابی اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر نارسایی های هیجانی و شدت افسردگی مراقبین بیماران روانی مزمن بود. جامعه آماری پژوهش تمامی مراقبین بیماران روانی مزمن بود که به مرکز روزانه آموزشی و توانبخشی بیماران روانی مزمن زندگی شهرستان آق قلا در سال ۱۴۰۴ مراجعه داشتند. نمونه پژوهش شامل ۴۰ نفر از این مراقبین بود که طبق پرسشنامه افسردگی بک شدت افسردگی بیشتری داشتند. این افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند و گروه آزمایش ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان شناختی-رفتاری را دریافت کرد؛ اما گروه کنترل در هیچ جلسه درمانی شرکت نکرد. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش عبارت بودند از پرسشنامه نارسایی هیجانی بگبی و همکاران (۱۹۹۴)، و پرسشنامه افسردگی بک ویرایش دوم(BDIII). برای تحلیل داده های پژوهش از تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش درمان شناختی-رفتاری بر نارسایی های هیجانی و شدت افسردگی مراقبین بیماران روانی مزمن موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، شدت افسردگی ، مراقبین بیماران روانی مزمن ، نارسایی های هیجانی