ارائه یک روش هوشمند برای مهاجرت توابع مجازی در شبکه های نرم افزار محور چند دامنه

ایده اصلی مجازی سازی توابع شبکه جداکردن تجهیزات شبکه فیزیکی از عملکردهایی است که روی آنها اجرا می شود. مجازی سازی توابع شبکه با قابلیت انعطاف پذیری بیشتر و همچنین امکان استقرار یا پشتیبانی از سرویس های جدید شبکه سریع تر و ارزان تر خدمات را به استفاده کنندگان ارائه می دهد. در این مقاله یک چارچوب جامع برای بهینه سازی استقرار و مهاجرت توابع مجازی شبکه در محیط های چند دامنه مبتنی بر معماری مجازی سازی توابع شبکه ارائه شده است. الگوریتم پیشنهادی با بهره گیری از روش هوشمند لاوین و اصلاح اساسی آن برای محیط شبکه ای به حل یکپارچه مسئله استقرار و مهاجرت بهینه توابع مجازی شبکه می پردازد. رویکرد ارائه شده با در نظرگیری همزمان معیارهای تاخیر، قابلیت اطمینان، توان عملیاتی، کارایی منابع راه حلی جامع برای مدیریت پویای منابع در شبکه های پیچیده ارائه می دهد. چارچوب پیشنهادی از سه لایه کنترلر لبه، دامنه و ریشه پشتیبانی می کند که هر لایه به صورت تخصصی به مدیریت بخشی از فرآیند استقرار و مهاجرت می پردازد. در لایه اول از الگوریتم لاوین اصلاح شده برای تشخیص جوامع بهینه بر اساس معیار تاخیر استفاده می شود. در لایه دوم استقرار کنترلرهای دامنه با در نظرگیری توازن بار و موقعیت های استراتژیک انجام می پذیرد. در لایه سوم کنترلر ریشه در گره های با بیشترین مرکزیت بینابینی مستقر می شود. ارزیابی های انجام شده در محیط شبیه سازی با توپولوژی واقعی از توپولوژی زو نشان می دهد که الگوریتم پیشنهادی در مقایسه با روش های مرسوم موجب کاهش تاخیر انتها به انتها، افزایش قابلیت اطمینان سرویس، بهبود کارایی منابع و کاهش هزینه های مهاجرت می شود.