طراحی پارادایم امنیت هیبریدی هوشمند در مناطق مرزی: تلفیق سایبر - فیزیکی - زیستی با محوریت تاب آوری شناختی (مطالعه موردی: مرزهای جنوب شرق ایران)

مناطق مرزی جنوب شرق ایران به دلایل موقعیت جغرافیایی و شرایط خاص اجتماعی، همواره در معرض تهدیدات امنیتی چندبعدی بوده اند. این پژوهش باهدف طراحی الگویی یکپارچه برای ارتقای امنیت در این مناطق، به بررسی راهکارهای نوین مقابله با تهدیدات ترکیبی می پردازد. در این راستا، مطالعه حاضر با بهره گیری از روش تحقیق ترکیبی و باتکیه بر داده های میدانی و نظرات خبرگان، الگویی جامع ارائه می دهد که ابعاد مختلف تهدیدات را پوشش می دهد. برای دستیابی به این هدف، در گام نخست با استفاده از روش کیفی و انجام مصاحبه های عمیق با سی تن از فرماندهان و متخصصان حوزه امنیت مرزی، مولفه های اساسی شناسایی شد. سپس در مرحله کمی، با تدوین پرسش نامه ای محقق ساخته و توزیع آن در بین جامعه آماری متشکل از مسئولان و کارشناسان مرتبط، داده های لازم گردآوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از روش های پیشرفته آماری و نرم افزارهای تخصصی انجام گرفت. یافته های تحقیق نشان می دهد که الگوی پیشنهادی می تواند با ایجاد هماهنگی بین سامانه های نظارتی و بهره گیری از فناوری های نوین، سطح ایمنی در مناطق مرزی را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. همچنین این الگو با تقویت سازوکارهای خودکنترلی و ارتقای مشارکت مردمی، زمینه کاهش هزینه های امنیتی و افزایش کارایی را فراهم می آورد. به طور مشخص، نتایج نشان داد اجرای این الگو می تواند زمان عکس العمل در برابر تهدیدات را تا چهل درصد کاهش داده و دقت تشخیص تهدیدات را تا شصت و پنج درصد بهبود بخشد. این پژوهش از جهت ارائه الگویی بومی و کاربردی برای مقابله با تهدیدات امنیتی در مناطق مرزی حائز اهمیت است و می تواند مبنای مناسبی برای سیاست گذاری و تصمیم گیری در این حوزه باشد.

کلیدواژه ها:

امنیت مرزی ، تهدیدات ترکیبی ، الگوی یکپارچه ، مناطق مرزی جنوب شرق ، فناوری های نوین