واکاوی تجربیات عملیاتی نیروهای مسلح در گذار از «امنیت سخت» به «امنیت هوشمند و پایدار» در مناطق جنوب شرق کشور

امنیت پایدار در پهنه ژئوپلیتیکی جنوب شرق ایران، به ویژه استان سیستان و بلوچستان، به دلیل هم جواری با کانون های بی ثبات منطقه ای، از ماهیتی پیچیده و چندوجهی برخوردار است و دیگر با الگوهای سنتی صرفا نظامی قابل تامین نیست. این پژوهش باهدف واکاوی تحولات راهبردی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران طی یک دهه اخیر، چگونگی گذار از رویکردهای سخت افزاری به الگوهای هوشمند امنیتی را مورد بررسی قرار می دهد. روش پژوهش، «توصیفی - تحلیلی» است و گردآوری داده ها به شیوه «اسنادی و کتابخانه ای» باتکیه بر اسناد بالادستی و گزارش های معتبر راهبردی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که پارادایم امنیتی در این منطقه از «دفاع خطی و فیزیکی» به سمت ترکیبی از «اشراف اطلاعاتی و پایش الکترونیک» تغییر جهت داده است. اگرچه فناوری های نوین نظیر پهپادها و سامانه های اپتیکی سرعت واکنش را ارتقا بخشیده اند، اما یافته های تحقیق موید آن است که حلقه مفقوده امنیت، یعنی «اعتماد عمومی»، از طریق رویکردهای مردم یاری و مشارکت دهی سران طوایف در فرآیند امنیت سازی (امنیت بومی محور) ترمیم شده است. در نهایت، این پژوهش استدلال می کند که مدل فعلی، تلفیقی کارآمد از «بازدارندگی سخت» و «نفوذ نرم» است که پایداری امنیت را در این منطقه تضمین می کند.

کلیدواژه ها:

امنیت پایدار ، جنوب شرق ایران ، نیروهای مسلح ، اشراف اطلاعاتی ، مردم یاری ، امنیت بومی محور