عدالت اجتماعی شهری و حکمرانی پایدار در توسعه جنوب شرق ایران

عدالت اجتماعی شهری به عنوان یکی از ارکان بنیادین حکمرانی پایدار، نقشی تعیین کننده در توزیع منصفانه ی فرصت ها، منابع و خدمات شهری دارد. در مناطق پیرامونی و دارای شکاف های توسعه ای مانند جنوب شرق ایران، پیوند عدالت اجتماعی و حکمرانی شهری اهمیت مضاعفی یافته است. پژوهش حاضر باهدف تحلیل نقش عدالت اجتماعی شهری در تحقق حکمرانی پایدار و توسعه ی متوازن منطقه ای در جنوب شرق کشور انجام می شود. چارچوب نظری تحقیق بر مبنای رهیافت «عدالت فضایی» و الگوی «حکمرانی خوب شهری» استوار است. روش پژوهش توصیفی - تحلیلی با رویکرد ترکیبی (کیفی - کمی) بوده و از داده های ثانویه (شاخص های شهری، گزارش های توسعه منطقه ای، سرشماری های آماری) و مصاحبه با متخصصان حوزه ی برنامه ریزی شهری استفاده شده است. یافته ها نشان می دهد که نابرابری در توزیع خدمات عمومی، ضعف مشارکت مدنی و تمرکزگرایی در تصمیم گیری از مهم ترین موانع عدالت اجتماعی در شهرهای جنوب شرق ایران اند. در مقابل، تقویت حکمرانی چندسطحی، نهادینه سازی مشارکت اجتماعی و ارتقای ظرفیت های بومی می تواند زمینه ساز توسعه ای عادلانه، پایدار و مبتنی بر تاب آوری اجتماعی باشد. در مجموع، دستیابی به حکمرانی پایدار در این منطقه مستلزم بازتعریف رابطه ی دولت محلی با جامعه ی شهری در چارچوب عدالت اجتماعی است.

کلیدواژه ها:

عدالت اجتماعی شهری ، حکمرانی پایدار ، توسعه منطقه ای ، جنوب شرق ایران ، عدالت فضایی