هوش مصنوعی برای توسعه زیرساخت های پدافند غیرعامل و تاب آوری زیرساخت های حیاتی جنوب شرق ایران

جنوب شرق ایران به سبب موقعیت ژئوپلیتیکی و پراکندگی زیرساخت ها، یکی از مناطق آسیب پذیر کشور در برابر تهدیدهای طبیعی، خرابکارانه و شناختی است. این پژوهش باهدف ارائه الگویی بومی برای توسعه زیرساخت های پدافند غیرعامل با استفاده از هوش مصنوعی انجام شده است. روش تحقیق کیفی و توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها با تحلیل محتوای تطبیقی از اسناد ملی و بین المللی گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد به کارگیری هوش مصنوعی در پایش و تصمیم سازی زیرساخت های حیاتی، سبب کاهش زمان کشف رخداد و کاهش زمان بازیابی و افزایش تداوم خدمت می شود. خروجی پژوهش، مدل چهارمحوره ی پیشنهادی است شامل: پایش پیش دستانه با حسگرهای لایه ای، تصمیم یار توضیح پذیر در فرماندهی مقاوم، دفاع شناختی در زمان بحران، و حکمرانی مسئولانه ی فناوری. اجرای مرحله ای این الگو می تواند پایه ای برای افزایش تاب آوری زیرساخت های حیاتی جنوب شرق ایران و تحقق امنیت پایدار باشد.

کلیدواژه ها:

پدافند غیرعامل ، هوش مصنوعی ، تاب آوری زیرساخت ، دفاع شناختی ، پایش پیش دستانه