بررسی شاخص های مدرسه هوشمند از منظر مهندسی عمران و مدیریت فضا

تحولات شتابان فناوری در عصر حاضر، ساختار نهادهای آموزشی را به سمت هوشمندسازی و یکپارچه سازی ابزارهای دیجیتال سوق داده است. با این حال، مفهوم مدرسه هوشمند غالبا به استفاده از سخت افزارهای رایانه ای و نرم افزارهای آموزشی تقلیل یافته و ابعاد زیرساختی، سازه ای و کالبدی آن نادیده گرفته شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین شاخص های مدرسه هوشمند از منظر مهندسی عمران و مدیریت فضا انجام شده است. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و کتابخانه ای است که طی آن چارچوب های فنی، مقررات ملی ساختمان، استانداردهای فضاهای آموزشی و متون پژوهشی معتبر مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوشمندسازی مدارس بدون پشتوانه زیرساخت کالبدی و مدیریت کارآمد فضا نه تنها اثربخش نیست، بلکه می تواند چالش های جدی ایمنی و اقتصادی ایجاد کند. شاخص های شناسایی شده در این پژوهش در پنج حوزه اصلی شامل زیرساخت های سازه ای و کالبدی، کیفیت محیط فیزیکی و آسایش حرارتی، فناوری های نوین و مدیریت ساختمان، مدیریت و بهینه سازی فضا، و ایمنی و تاب آوری طبقه بندی شده اند. نتایج نشان می دهد که ارتقای مدارس به سطح هوشمند مستلزم به کارگیری فناوری هایی چون مدل سازی اطلاعات ساختمان، سامانه های مدیریت هوشمند ساختمان، مبلمان ارگونومیک، و طراحی منعطف و چندمنظوره فضاها است تا هماهنگی کاملی میان کالبد فیزیکی و سیستم های هوشمند آموزشی برقرار شود. در پایان، راهکارهایی برای بهبود فرآیند طراحی، ساخت و بازسازی مدارس کشور ارائه شده است.واژگان کلیدی: مدرسه هوشمند، مهندسی عمران، مدیریت فضا، سازه آموزشی، فناوری های هوشمند، تاب آوری ساختمان.