بررسی قلمرو و ضمانت اجرای «اصل حسن نیت» در بیع بین المللی کالا؛ موضوع ماده ۷ کنوانسیون ۱۹۸۰ وین

«حسن نیت» اولا و بالذات مفهومی اخلاقی است که خود را به عالم حقوق تحمیل نموده و در حقوق مدنی و تجارت، به عنوان ضابطه ای برای ارزیابی رفتار طرفین توسط محاکم، از جایگاه ویژه ای برخوردار است. در بسیاری از موارد، برخورداری متعاقدین از حسن نیت، شرط اعمال پاره ای از احکام و حقوق قانونی به شمار رفته است. انتزاعی بودن این مفهوم در نگاه اولیه، گاه صحبت از آثار آن را دشوار می سازد، اما اصل مزبور که در گذشته نزد طرفین هر قرارداد معلوم و مفروض در نظر گرفته می شد، امروزه به دلیل اهمیت آن در معاملات داخلی و بین المللی و تصمیمات محاکم، خود موضوعی مستقل با سرفصل های علی حده برای بررسی به شمار می رود. با توجه به اختلاف نظرهای گسترده نمایندگان کشورها در زمان تنظیم ماده ۷ کنوانسیون ۱۹۸۰ وین، ناظر به کلی بودن مفهوم «حسن نیت» و مشخص نبودن قلمرو و ضمانت اجرای آن، و عدول از این قاعده بدیهی که «هر تکلیفی، مستلزم ضمانت اجرایی است»، بر آن شدیم تا در این نوشتار ضمن تفسیر مفاد ماده ۷ کنوانسیون بیع بین المللی کالا، قلمرو اعمال و ضمانت اجرای تخطی از حسن نیت وفق این سند را، تبیین نماییم. در این مسیر، به جهت سکوت نسبی تالیفات از پیش موجود، اصلی ترین روش مورد استفاده، جست و جو در آراء صادره از دادرسان محاکم کشورهای مختلف خواهد بود.

کلیدواژه ها:

اصل حسن نیت ، کنوانسیون بیع بین المللی کالا ، فسخ یا بطلان قرارداد ، جبران خسارت ، قاعده مقابله با خسارت.