ساماندهی بافت های فرسوده شهری یاسوج با تاکید بر رویکرد توسعه پایدار شهری

توسعه پایدار از جمله مفاهیمی است که چند دهه ای است با توجه به تاثیرات منفی و گاه جبران ناپذیر طرح های توسعه، در مجامع جهانی مورد توجه جدی قرار گرفته است. می توان گفت که بهسازی و نوسازی با هدف های توسعه پایدار هماهنگی فراوانی دارد. فرسودگی واقعیتی است که تاکنون بیشتر شهرهای با سابقه و تاریخی ایران تحت تاثیر آن قرار گرفته اند. آنچه مسلم است در این گونه شهرها این، مسئله رشد، بافت شهری را مختل کرده و آن را به پیرامون سوق می دهد. بنابراین افزون بر نابودی بافت های درونی و با سابقه شهری هزینه های هنگفتی را با ایجاد بافت های نوظهور بر گردن شهر تحمیل می کند. هدف اصلی از این پژوهش، شناسایی شاخص های توسعه پایدار شهری و بررسی میزان احیا و توانمندسازی بافت های فرسوده شهر یاسوج است. روش تحقیق در این تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی است. روش گردآوری اطلاعات از نوع کتابخانه ای اسنادی است. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از پرسشنامه طیف لیکرت و مدل سوات استفاده شده است. سوال تحقیق عبارتند از: چگونه احیا و توانمندسازی بافت های فرسوده شهر یاسوج می تواند به توسعه پایدار شهری کمک کند؟ نتایج تحقیق نشان داد که مهم ترین راهکارهای دستیابی به توسعه پایدار در بافت فرسوده شامل موارد زیر می باشد: برنامه ریزی های مشارکتی، عدالت اجتماعی و آموزش به ساکنان در جهت ارتقای سطح اجتماعی، توجه به ویژگی های اقتصادی اجتماعی ساکنان در برنامه ریزی ها، اشتغال زایی در جهت رفع بیکاری ساکنان محله، حس اعتماد و همکاری بین مردم و مسئولان شهری، نگرش جامع به احیا و توانمندسازی، ساخت و سازهای جدید بخشی از تداوم سنت های شهر و محیط های شهری، توجه به سلسله مراتب فضاها و دسترسی ها، توجه به امنیت عناصر باز شهری است. توجه به موارد ذکر شده می تواند ساماندهی بافت فرسوده شهری یاسوج را در راستای پایدار سوق دهد.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده ، توسعه پایدار ، احیا و توانمندسازی ، شهر یاسوج