تعارض میان شریعت اسلامی و حقوق بین الملل بشر و مسئولیت اجتماعی رسانه و حکمرانان شهری

حقوق بین الملل و شریعت اسلامی از بسیاری جهات در جهت مناسبات انسانی و ملاحظات حقوق بشری رفتار می کنند گرچه گاهی ممکن است در مواردی به چالش هایی منجر شود. تجربیات متفاوت کشورهای اسلامی در انطباق شریعت اسلامی با اسناد بین المللی نیازمند واکاوی بیشتر و تطبیق آن با مبانی نظری است. این پژوهش به بررسی کارمایه های نظام ارتباطات در تبیین تعارض ظاهری میان شریعت اسلامی و حقوق بین الملل بشر می پردازد. سپس زمینه های اصلی تعارض، شامل تفاوت در مبانی الهیاتی و انسان شناختی، تقابل جهان شمولی با نسبیت فرهنگی، و نیز موارد عینی در حوزه حقوق زنان، آزادی مذهب و مجازات ها مورد تحلیل قرار گرفته است و نهایتا به مسئولیت مدیریت شهری و نظام حقوق شهروندی می پردازد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و بر مبانی نظری مسئولیت اجتماعی و حقوق شهروندی در دو نظام (شریعت اسلامی و حقوق بشر) متمرکز شده است. یافته ها نشان می دهد که بخشی از این تعارض ها ریشه در تفسیرهای ثابت اندیش و غیرتاریخی از متون دینی دارد، که حاصل دانش حقوقی غیر مکفی در میان شهروندان است. در حالی که حکمران شهری به مدد نظام ارتباطات قادر است با تکیه بر مکانیسم های آموزشی درون دینی مانند اجتهاد، توجه به مقاصد شریعت (مصالح مرسله) و بازخوانی متون و قرائت های نو در پرتو مقتضیات زمان، امکان قابل توجهی برای همگرایی و کاهش تنش ها میان فهم شهروندان از دو قرائت ایجاد کند.

کلیدواژه ها:

اجتهاد ، حقوق بین الملل بشر ، شریعت اسلامی ، مسئولیت اجتماعی رسانه ، حکمران شهری ، همگرایی.