تاثیر روش های تدریس فعال بر رشد تفکر خلاق در دانش آموزان

در عصر حاضر که جوامع بیش از هر زمان دیگری به نوآوری، حل مسئله و تولید دانش وابسته هستند، پرورش تفکر خلاق در نظام های آموزشی به یکی از مهم ترین اهداف تعلیم و تربیت تبدیل شده است. با وجود این، استفاده از شیوه های سنتی تدریس که بر انتقال یک سویه اطلاعات و حفظ مطالب تاکید دارند، فرصت کافی برای بروز توانایی های خلاقانه دانش آموزان فراهم نمی کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر رشد تفکر خلاق در دانش آموزان انجام شده است. در این مطالعه، نقش راهبردهای تدریس فعال شامل یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، آموزش مبتنی بر مسئله، پروژه محوری، بارش فکری و یادگیری اکتشافی در تقویت مولفه های تفکر خلاق مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های مطالعات داخلی و بین المللی نشان می دهد که به کارگیری روش های تدریس فعال موجب افزایش انعطاف پذیری ذهنی، اصالت فکری، سیالی اندیشه و توانایی بسط ایده ها در دانش آموزان می شود. همچنین این روش ها با ایجاد محیطی پویا، تعاملی و دانش آموزمحور، زمینه مشارکت فعال فراگیران را در فرایند یادگیری فراهم کرده و انگیزه درونی آنان را برای کشف، تجربه و خلق ایده های جدید افزایش می دهد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که دانش آموزانی که در محیط های آموزشی مبتنی بر تدریس فعال آموزش می بینند، در مقایسه با دانش آموزان آموزش دیده با روش های سنتی، عملکرد بهتری در حل مسائل نو، تولید راه حل های خلاقانه و تفکر واگرا از خود نشان می دهند. بر این اساس، توسعه و گسترش روش های تدریس فعال در مدارس می تواند به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت یادگیری و پرورش نسل خلاق، نوآور و توانمند در مواجهه با چالش های آینده مورد توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، تفکر خلاق ، خلاقیت آموزشی ، یادگیری مشارکتی ، آموزش مبتنی بر مسئله ، نوآوری آموزشی ، تفکر واگرا ، دانش آموزان