مبانی یادگیری فعال و نقش آن در یادگیری پایدار

یادگیری فعال یکی از رویکردهای نوین آموزشی است که بر مشارکت مستقیم و موثر یادگیرندگان در فرآیند آموزش تاکید دارد و نقش مهمی در ایجاد یادگیری پایدار ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی مبانی یادگیری فعال و نقش آن در توسعه یادگیری پایدار، به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که یادگیری فعال با درگیر ساختن دانش آموزان در فعالیت هایی مانند بحث، حل مسئله، پژوهش، کار گروهی و تفکر انتقادی، موجب درک عمیق تر مفاهیم آموزشی و ماندگاری بیشتر یادگیری می شود. همچنین این رویکرد در توسعه مهارت های تفکر انتقادی، همکاری، ارتباطات اجتماعی و مهارت های زندگی تاثیر قابل توجهی دارد. یافته ها حاکی از آن است که استفاده از فناوری های نوین آموزشی و محیط های تعاملی می تواند زمینه اجرای موثرتر یادگیری فعال را فراهم سازد و انگیزه و مشارکت دانش آموزان را افزایش دهد. علاوه بر این، یادگیری فعال با کاهش وابستگی به روش های سنتی حافظه محور، زمینه رشد خلاقیت، مسئولیت پذیری و توانایی حل مسئله را در یادگیرندگان تقویت می کند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که یادگیری فعال به عنوان رویکردی موثر و دانش آموزمحور، نقش اساسی در ارتقای کیفیت آموزش و تحقق یادگیری پایدار دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، یادگیری پایدار ، تفکر انتقادی ، مهارت های زندگی ، فناوری های آموزشی