نوآوری های حقوقی در حوزه قراردادهای تجاری با تاکید بر فناوری های نوین و ساز و کارهای انعطاف پذیر تنظیم قرارداد

تحولات ناشی از فناوری های نوین در دهه های اخیر، ساختار حقوق قرارداد های تجاری را به گونه ای عمیق دستخوش تغییر کرده است. فناوری هایی مانند بلاک چین، قراردادهای هوشمند، هوش مصنوعی و سامانه های خودکار تنظیم قرارداد، مرزهای سنتی توافقات تجاری را جا به جا کرده و نیاز به بازاندیشی در اصول بنیادین حقوق قرارداد ها را ضرورت بخشیده اند. پرسش اصلی آن است که چگونه می توان در میان سرعت، خودکارسازی و قطعیت ناشی از فناوری، همچنان انعطاف پذیری، عدالت قراردادی و امنیت حقوقی را حفظ کرد. این مقاله با رویکرد توصیفی– تحلیلی، ضمن بررسی ظرفیت ها و محدودیت های فناوری های نوین، سازوکارهای انعطاف پذیر تنظیم قرارداد از جمله قراردادهای ترکیبی، شروط پویا، تنظیمات مرحله ای و ساختارهای قابل تعدیل را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که تحقق تعادل بین کارآمدی فناوری و اصول سنتی حقوقی تنها با بازتعریف برخی دکترین ها، توسعه چارچوب های نوین نظارتی و انطباق مقررات موجود با نیازهای تجارت الکترونیکی امکان پذیر است. بر اساس نتایج، بهره گیری از الگوهای ترکیبی می تواند هم مزایای فناوری را تضمین کند و هم بستر لازم برای تفسیر حقوقی و حل وفصل اختلافات را فراهم سازد. سرانجام، مقاله پیشنهاد هایی برای تقویت ساختار حقوقی قراردادهای تجاری در عصر دیجیتال ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

نوآوری حقوقی ، قراردادهای تجاری ، فناوری های نوین ، قرارداد هوشمند ، بلاک چین ، سازوکارهای انعطاف پذیر تنظیم قرارداد