بررسی فقهی نیابت در استخاره و شرایط و حدود جواز آن (با نگاه به نیازهای معاصر)

پژوهش حاضر به بررسی نیابت در استخاره از منظر فقه امامیه می پردازد. این نگارش که با روش توصیفی - تحلیلی سامان یافته، نشان می دهد که اجماع فقها بر جواز اصل نیابت در استخاره استوار است و این حکم بر مبنای ماهیت استخاره به عنوان نوعی دعا و طلب خیر، عدم وجود منع صریح شرعی، و سیره مستمر ائمه(ع) و متشرعه بنا شده است. در ادامه، شرایط نایب (استخاره گیرنده) از جمله بلوغ، عقل، ایمان، و صفات کمالی نظیر تقوا، حضور قلب و آگاهی از آداب استخاره، بررسی شده و در مورد مستخیر (کسی که استخاره برای او انجام می شود)، عدم شرطیت اطلاع و اذن وی، اما لزوم وجود حیرت واقعی او، مورد تاکید قرار گرفته است. در نهایت، حکم فقهی نیابت در استخاره از طریق ابزارهای نوین تبیین شده است. نتایج نشان می دهد که این ابزارها تنها در صورتی معتبرند که واسطه ای برای ارتباط با یک نایب حقیقی (انسان) باشند و نه صرفا الگوریتم های نرم افزاری.

کلیدواژه ها:

نیابت ، استخاره ، فقه امامیه ، جواز و عدم جواز