مسئولیت اعضای کنسرسیوم در برابر کارفرما در پروژه های EPC با مطالعه تطبیقی بین حقوق ایران و انگلستان

از میان انواع قراردادهای پیمانکاری، الگوی قراردادی طراحی، تامین کالا و تجهیزات و ساخت که به اعتبارعبارت کوتاه شده نام انگلیسی آن EPC بوده به جهت اصلاح نقاط ضعف سایر قراردادهای پیمانکاری بیش از همه با استقبال روبرو شده است. در قرارداد EPC، پیمانکار مسئولیت انجام مجموعه ای از فعالیت های طراحی، تامین کالا و تجهیزات، ساخت و راه اندازی را به عهده دارد. مطالعه تطبیقی میان نظام حقوقی ایران و انگلستان نشان داد که درحقوق ایران، اگرچه قراردادهای EPC در زمره قراردادهای نامعین یا مختلط (مانند پیمانکاری) قرار می گیرند اما چارچوب های بنیادین آن از قانون مدنی نشات می گیرد. درحقوق انگلستان بر خلاف گرایش اولیه در حقوق مدنی به مسئولیت سهمی، در قراردادهای EPC که شامل همکاری چند جانبه هستند، اصل براین است که کارفرما باید بتواند کل خسارت را ازهر یک از اعضای کنسرسیوم مطالبه کند، مگر آنکه قرارداد صراحتا مسئولیت را به سهم معین محدود کرده باشد. درنتیجه، در هر دو نظام حقوقی ایران و انگلستان، موفقیت کارفرما در اجرای اصل تمرکز مسئولیت (SPR) در قرارداد EPC، وابسته به گنجاندن صریح تعهد تضامنی اعضای کنسرسیوم در برابر خود است.

کلیدواژه ها:

مسئولیت اعضا ، کنسرسیوم ، پروژه های EPC ، حقوق ایران ، حقوق انگلستان